Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzaklardan arıyorsun
bakışlarında düğümü
tuzaklardan ürküyorsun
çiziyor mu gördüğümü

hecelerde tadıp yutan

duygu sellenir
insanı sardıkça

bahçe güllenir
emeği döktükçe

elektrikler kesildi
ışıdı karanlık mumla
bağlamalar kucaklarda
taşıdı güne bir damla

süha dokuz sekiz amca

ellerin balçık
gözlerin yosun
saçların dalgalı deniz
kirpiklerin ok olmuş
tenin kor
sıcaklığımda soğur

keçiye eş inadın
dünyamın bir tanesi
keçiboynuzu tadın
dünyamın bir tanesi

kekiğim yolamazsın

çınar ağacıyla helaleşip
kulübeye ilerleyen deli adam
köşeyi dönmüş
dönmüş hali var mı
bizi döndürdüğü belli

derde derman mı olur
hambatlılar derneği
dile ferman mı olur
hambatlılar derneği

her ton her renk mozayik

harımdan atladım
adımları katladım
tıknefes
yoruldum
armut dibinde kuruldum

gün ışığı değer pencereme
camı tıpırdatmadan
erkenden gelen kuşlar ötüşen
buğulanır cam ve gözlerim
çiğlenir çimen

kararınca karınca
yuvasına savuşur
kavrayınca sarınca
nüvesine kavuşur

oturaklı doyarsa