Oyun Şiiri - Cem Eyüboğlu

Oyun

Hayat dediler adına,
Kuralları yazılmamış bir oyun,
Kimine kolay, kimine zor,
Ama herkesin içinde olduğu bir sahne.

Bir zar atılır gibi başlıyoruz,
Hangi aile, hangi şehir—
Seçemedik hiçbirini,
Ama oynamak zorundayız.

Kimi piyon olur sessiz,
Kimi vezir gibi güçlü,
Kimi şahını korur ömrü boyunca,
Kimi tek hamlede kaybeder her şeyi.

Bir oyun bu,
Ama kimse öğretmedi kurallarını,
Yanıla yanıla öğreniyoruz
Doğru sandığımız yanlışları.

Bazen kazanıyoruz,
Ama içimiz boş kalıyor,
Bazen kaybediyoruz
Ve o zaman büyüyoruz.

Bir çocuk gülüşünde başlıyor her şey,
Oyuncaklarla kurulan küçük dünyalarda,
Sonra gerçekler geliyor—
Ve oyun ağırlaşıyor.

Dostluklar kuruluyor,
Bazıları yarım kalıyor,
Bazılarıysa bir ömür sürüyor
Hiç beklenmeyen anlarda.

Aşk da bir oyun gibi bazen,
Kalpler ortaya konur,
Kim önce vazgeçerse
O kaybeder sanılır.

Ama en büyük oyun,
Kendinle oynadığın oyundur,
Korkularınla, umutlarınla,
Geçmişinle ve hayallerinle.

Ve bir gün anlıyorsun,
Ne kazanan var ne kaybeden,
Sadece oynayanlar var
Ve iz bırakanlar…

Perde kapanırken
Geriye kalan tek şey şu:
Nasıl oynadığın değil,
Nasıl hissettiğindir aslında.