Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Belinde geçmeyen fıtık
Soğanı yapsa da katık
Kaşları olmadı çatık
Kimse diyemez hodkâmdı

İlk gördüğüm an
Ruhumda taşıdığımı
Sen de gördüm sanmıştım
Ruh eşim diye
Düşünmüştüm seni

gece çökerken
cansız bir bebek bedeni
ruhundan ayrıldı,
daha üç yaşında
Gazze şeridinde,
hem de mülteci kampında

Ruh ve bedendir
İnsan denilen varlık
Bütünlük taşır

Ruh görünmeyen
Vücudu sarmalayan

Kimsesiz değilim fakat yalnızım
Yelin savurması tozu kaldırır
Gönlümde gezinen yok cancağızım
Kaybolan zamana can başkaldırır

Yeniden öremez ruhum kendini

Zihnimde yârim
Özlemimde memleketim
Kolumda saat sesi: tik tak

-Kim o?
-Ben şafak

Sevgidir saran
Her türden yaraları
Açık, kapalı

Kibirle hırstır

S özleri yurduma sevdadır ancak
A ğustosta gibi hepsi sımsıcak
K ardeşlik bağında açarak kucak
İ nsan gibi insan Sakin Karakaş

N akşeder şiire kendi tözünü

Güneş gökyüzünde saklanıyor
Hadi sen de kaç saklan benden
Gözlerim kapalı sayıyorum: Bir, iki, üç…
‘Önüm, arkam, sağım, solum sobe
Saklanmayan ebe’

Pespembe yağmur
Saçılırken toprağa
Yeni bir yaşam

Minik salkımlar
Belirir bir arada