Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Sevdalar hiç bitmese, ömür boyunca sürse
Şen şakrak haneleri, mutlu çocuklar görse
Karanfil kokuları, pencerelerden girse
Sensiz her yer karanlık, neredesin bir tanem

Bülbül güle doyar mı, bana azap çektirme

Gözümde pınarlar kurudu artık
Sırılsıklam oldu çürüdü yastık
Kalmadı beynimde azıcık mantık
Ruhumun yanında aklım da batık
….Nerede nerede neredesin sen
….Yerini yurdunu bir bilsem şahsen

Evimizin önü yokuş
Nazlı dilber attı bakış
Yazmasında on tür nakış
Nere giden söyle güzel

Evimizin önü düzlük

Badem çiçeği
Donmak için açıyor
Karlar yağarken

Ateş karınca
Azığını arıyor

Ahmet Kara'ya ithafen

Serpilince rengin beyaz ve sarı
Yüreğim hissetti gelen baharı
Bahtiyar gönlümü attım dışarı
Neşe huzur saçan nergis çiçeği

Kışın sonunda açar her zaman
Karlar içinde biter o fidan
Sanki bir güneş doğar uykudan
Boynu bükükçe durur nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Bir gün bizim Nasreddin Hoca
Köyüne dönerken yorulmuş
Dinlenmek için bir ağaca
Bağdaş vaziyette kurulmuş
Bir süre düşünmüş aklınca
Yüzü gökyüzüne doğrulmuş

Bu şiirim Şükrü Atay (Türkmenoğlu) Üstadıma ithaf edilmiştir.

Her gün neyimi üfler bir başına dinlerim
Bir kamışın içinde bin bir dertten inlerim
Kırmadan söyle neyim! Senin için ben neyim

Yüzümdeki astar sıyrıldı dipten
Kopunca bağlarım o ince ipten
Riyayı sökerek attım ben kalpten
Hakikat gönlüme indi nihayet

Kâğıttan gemiler yüzmez bu kanda

Karanlık bir nehir gibi akar nihilist yalnızlık,
İç sesiyle koklaşırken boğar umutları,
Sürükler insanı depresif bilinmeyene.
Anlamsızlığın kıvılcımıyla yükselen sağır bir feryat,
Ezer düşünceyi, huzursuzluğun uğultusunda.
Var olmayan bir varoluşun ağırlığı çöker omuzlara,