Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Bir gün bizim Nasreddin Hoca
Köyüne dönerken yorulmuş
Dinlenmek için bir ağaca
Bağdaş vaziyette kurulmuş
Bir süre düşünmüş aklınca
Yüzü gökyüzüne doğrulmuş

Bu şiirim Şükrü Atay (Türkmenoğlu) Üstadıma ithaf edilmiştir.

Her gün neyimi üfler bir başına dinlerim
Bir kamışın içinde bin bir dertten inlerim
Kırmadan söyle neyim! Senin için ben neyim

Yüzümdeki astar sıyrıldı dipten
Kopunca bağlarım o ince ipten
Riyayı sökerek attım ben kalpten
Hakikat gönlüme indi nihayet

Kâğıttan gemiler yüzmez bu kanda

Karanlık bir nehir gibi akar nihilist yalnızlık,
İç sesiyle koklaşırken boğar umutları,
Sürükler insanı depresif bilinmeyene.
Anlamsızlığın kıvılcımıyla yükselen sağır bir feryat,
Ezer düşünceyi, huzursuzluğun uğultusunda.
Var olmayan bir varoluşun ağırlığı çöker omuzlara,

Bütün kalbimle
Seni çok seviyorum
Evet diyorum

Yüzük takıyorum
Hiç duymadık kalmasın

Şükrü Atay'a ithafen

Dillerde gıybet
Kaybolmuş iffet
Yükselmiş şehvet
N’olmuş insanlar

Durmaz kazarlar
Kaçak yeni kuyular
Gözü doymazlar

Çekilir sular
Oluşur mağaralar

Dışından baktım
O an vuruldum sandım
Çok yanılmışım

Gözünü gördüm
Hemen içinde öldüm

Öfke Yemi

Çınlayan çelik bir çan gibi düşer bildirim.
Ekranın soğuk camı
Avuç içinde dijital bir hançere dönüşür.

Sevgiyi saygıyı kalbime ektin
Bilgiden içimde bir ağaç diktin
Annem babam gibi gönlümde tektin
Katiyen solmadın sen öğretmenim

En güzel duyguymuş okumak yazmak