Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

daha ön üç yaşındaydı
Dera’da yaşayan Hamza
ve çok cömertti.
muhtaçken kendisi,
benim bir döşeğim
bir tas da çorbam var

Oğlum şehit diye sakın ağlama
Hangi Mehmet senin oğlun değil ki
Ciğerin yansa da kara bağlama
Hangi Mehmet senin oğlun değil ki

Büyüttün kuzunu hep kucağında

Enfes kokulu
Sevdiğimin sevdiği
Hanımeliler

İnce parmaklı
Nazenin bir kadının

“Harâbât ehliyle hor görme zâhid
Defineye mâlik virâneler var” (Fuzûlî)

insan bu, bilemezsin.
dışarıdan harabe: çatlak duvarlar,
kırık camlar, dökük boya;

Eskiden buralara keklikler gelirdi
Sonra kırlangıç
Derken, serçeye de hasret kaldık

Eskiden buralarda ceviz ağaçları dikiliydi
Sonra badem ağaçları

Bir kızın olur
Sevmeye doyamazsın
Öpüp koklarsın

Bir oğlun olur
Asker yolu beklersin

Hamama girince kurnaya
Düğüne gidince zurnaya
Hasrete dalınca turnaya
Şiirler kaleme alandım

Kul hakkı yemedim diyerek

Geceleri yanıma gelip oturuyorsun
Üzerime eğilip hafiften vuruyorsun
Zemberekli saati ha bire kuruyorsun
Ruhumu çıkartarak alıp uçuruyorsun
Derdin nedir benimle korkutup duruyorsun

Asla fark etmez
Kız olmuş erkek olmuş
Hayırlı olsun

Hiç ah almasın
Kötü yola sapmasın

bir avuç hayal kırıklığı saklı
dağların gölgesine hareket ettiğimde
şiire çarpan,
günler tekerrür ederken
granitlerin içinde
kuşların şarkısını karartan