Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Gözlerime bakarken sen
Gönlümdeki dehlizlerde
Yol alırsın

Ya gözlerin yere bakarken!
Mısır’ın kıtlık yılları gibi

Umut deryasında yüzer yüreğim
Kulaç atamazsam gönlüm mahvolur
Bahçeye gül diker sevda küreğim
Derdi satamazsam gönlüm mahvolur

Hazan mevsiminde bülbüller ötsün

Rüzgârlar eserken bak püfür püfür
Ardımdan ederek binlerce küfür
İnanan bulursan bir yalan üfür
Yüreğim sızlasın dolaş gönlünce

Gerçeği anladım sırrın döküldün

Değilsin avcıdan kaçan bir tavşan
Ardından koşmaktan oldum perişan
Sanırsın kalbine alırım nişan
Kaygını tasanı indiremedim

Hayatı paylaşmak her şeyden mühim

Görünce cananı kalpten vuruldum
Bir yaprak misali koptum savruldum
Ah gönül dağında yandım kavruldum
İstanbul bakışlım yakma sen beni

Kocaman kayalar yola devrildi

Gönül kalesini yıkıp geçmeyin
Zehirli pınardan sular içmeyin
Kardeşi kardeşten ayrı seçmeyin
Sevenin gönlüne girin efendim

Gözlerin ufkumda sönmeyen kandil

Ne saray bahçesinde açmış gonca bir gül ol
Ne saray duvarına konmuş kocaman bir taş
Hapis olduktan sonra sürekli bir saraya
Çiçek veya taş olsan ne fark eder arkadaş

Çık sarayın içinden bütün dünyayı dolaş

Yapay zekâ ile kafa tutana
Dinime saldırıp nara atana
Burnu havalarda çalım satana
Acıyarak bakar Gönül Köprüsü (Osman Akçay)

Gönüldaş olanın artar ilgisi

Sükûtun içimde bir ney taksimi
Gönül aynasından sildim aksimi
Dünyadan kazıdım bütün ismimi
Aşkın deryasına daldım bu gece

Güneş kıskanır da doğmazsa doğmaz

Yoğun bakımda hasta günler boyu üşürken
Ziyarete gelenler avluda gülüşürken
Evde çoluk çocuğu malını bölüşürken
Üzülmemek imkânsız bu kadar rezilliğe
Duyan etsin veryansın