Orhan Yamak Şiirleri - Şair Orhan Yamak

CAFER PAŞA MEDRESESİNDE  ZAMAN

Eski bir fotoğrafa takıldı yine gözlerim
Anılar var dostlar.. Hep aynı masada
Dostlar değişirdi masa hep aynı
Ney sesinden üflenen tınılar,

Sorulunca söylenen :

Kalbi sökülmüş bu çağ, kendisi gibi yapay bir zekaya dönüştürmeye çalışıyor insanoğlunu...     Ve kalpsizleşen insan, kuru kariyer ve uzmanlık bilgisinin rutin- klişe robotu oluveriyor, merhametini yitirdikçe...
Eteklerini irfanla değil; ceplerini akçeyle doldurmayı düşünüyor hep...

Enti:
Elinde baltasiyla bir İBRAHİM duruşu sanki gözlerin... Bu dünyanın bütün putlarına karşı sevdaya ve secdeye çağıran münadî.

Derc etme dertleri çerağı çare derdi verendedir
Ayn vardır her kimesne de sır ibretle görmeyi bilendedir
Bir tarîkdir ömür tahteşşecer gölgelik bir vakfededir
Bâki sanma Firavn Hâman Kârun dahi makberdedir

Çıplak Şehirler
Soyunuk şehirler ruhları ve elbiseleri çalınmış
Sularına kanalizasyon ve kan karışmış
Yitirdikçe âsileşiyor yaradana
Cibilliyetini, seciyesini kaybettikçe
Özgür olduğu zehâbıyla avunuyor

AĞLAMA ÇOCUK
Yaşın daha on dört ve bir de buçuk
Nasıl da büyütmüş acılar seni
Yüreğin kocaman bedenin küçük
Karanfil benizin her zaman uçuk
Ağlayıp içimi dağlama çocuk

SEN ÇÖZ
Geceyi güne uladım
Kâh güldüm kâh ağladım
Göze idim çağladım
Ben bir düğüm bağladım
Sen çöz

Takip edip izin düşsem peşine
Yollarıma engel kar değil midir
Mecazda mutlakta hubbu kadîmin
Vuslatın dilemek yâr değil midir
Kapılıp dünyanın boş hevesine
Ukbayı unutmak ar değil midir

Defin:
Mânen ölenleri sevmek daha kolaydır aslında... Kimsenin kötü yanları hatırlanmaz inancımızda, güzel hatıraları yâd edilir; tekfin,teçyiz ve defni tamamlandığında gönül mezarlığında...

Ne kimsenin takdiriyle değerli,ne takdisiyle özel,ne tahsiniyle güzel; ne de tezyifiyle önemsiz, ne takbihiyle çirkin , ne tenkidiyle kifayetsiz , ne tahkiriyle zelil hissetme.insanlar değer biçme de nefis taşırlar.Kendini vicdanına sor ve hak terazisinde tart , mühim olan adli ilahi terazisinde sen kimsin.