Orhan Yamak Şiirleri - Şair Orhan Yamak

Anne Düşü
Gecenin hüznü çökünce usulca ve soğuk
Uyuya kalır bir köşede içimdeki çocuk
Bir rüya görür seslenir istemsizce endişeyle
Korkmuş üşümüş ve sesi boğuk
Anne anne üstümü örtsene anne

Annem ve köyüm
Anne... Merdivenlerimizde  kar
Yüreğimizde yaralar var
Kırık dökük hatıralar
Çocukluğumuzdan kalan anı

                    ARADA UĞRA
Kayboluşlarına aşinayım aslında
Sebep aramaya ihtiyacım yok
Herşey üryan ortada
Razıyım tamam sen arada uğra
Hayalin düşsün düşlerime

ATEŞİNDE
Derinde değilse dertlerin derviş
Pişmezsin ezkarın kor ateşinde
Nice divaneler görürsün ermiş

Sorulunca söylenen :

Çakallar da avlanır aslanlar da ;  çakalların ki cürüm, aslanların ki hükümdür.

O. YAMAK

Sorulunca söylenen :.

Tanzimattan beri süre  gelen; aydın, sanatçı kisveli aşağılık kompleksli zevatın  oryantalist ve  müsteşrik gözüyle kendisi ve milletine, milletin değerlerine, pragmatist ve agnostik bakış açısı hezeyanlarının, bizden adam olmaz safsatalarının bir tek sonucu oldu : Millet sağduyu ve sezgisiyle peyder pey ilerlerken, onlar ve zihniyetleri adam olamadan öldüler ve silinip gittiler.
İşin garibi ne bu millet, ne de adam olmayı müşahhaslaştırdıkları, özendikleri tanrı tanımaz materyalist kominciler ve batılı kan emici emperyalistler tarafından takdir edlip anıldılar...

Enti:
Mücessem bir nesne olsaydı eğer içimde birikenler ve yeteydi anlatmaya kelimeler: Özenle yetiştirdiğim üstüne sekînem yazdığım bir ayn- ı safa takdim ederdim.

Enti:
Yüzü bahara dönük, parçalı bulutlu ılık bir kış günü gibisin, sanki umutlarım açacak tomurcuklanan tebessümlerinde.

Bayramlar geliyor ya ikidir
Bayramlıklarını giymiş
Ellerinde şeker torbaları
Gözleri ışıltılı çoçuklar gibi
Şimdi yüreğim...
Babama seni söylüyorum

Bedesten
Ruh kırıkları batıyor çarşı pazar yürürken insanın ayaklarına
Oysa semirmiş cilalı üryan bedenler ordusu yürüyor etrafta
Benlik parçaları düşüyor dökülüyor
Her kaldırım taşına
Lahmel insan pazarı bedestenlerimiz