Orhan Korkmaz Şiirleri - Şair Orhan Korkmaz

https://www.youtube.com/watch?v=CB4m7Wwsy5Y&list=RDCB4m7Wwsy5Y&start_radio=1


Ey benim hasretim..
Kalbimdeki aşkın ile sesleniyorum sana..
Duy beni yüreğimin en güzeli..

Sonsuzluk dediğin şey,
Belki de en derin iç çığlığımdır.
Bir bakış, bir anlık bir sessizlik;
Bir dakika, bir ömür kadar uzun ve derin.
Sonsuz bir kayboluşun ortasında,
Yüzünü hatırlamak,

Tut elimi, bırakma.
Çünkü güvenmiştir bir kere kalbim sana.
Rüzgâr sert esse de,
Yağmurlar gözlerimizi ıslatsa da,
Biz hep aynı şarkıyı mırıldanacağız.

Bir sabahın ışığında, umudu sararak uyanırım,
Her yeni gün, yeni bir fırsat gibi gelir bana.
Bazen yorgunum, bazen kırık dökük,
Ama içimde bir ses fısıldar:
“Yavaş ol, kalbini dinle. Umut, her zaman bir adımdır geride kalanlardan sonra.”

Önce yâr idin, sonra yara oldun,
Ben seni çok sevdim, canım yanıyor,
Geceyi beklerken, rüyada kavuşurum,
Aklımda sen, her an seninle yaşarım.

Bir ateş var kalbimde,

Ve sen, yine gitmek üzereymişsin gibi,
Bir adım daha atıyorsun.
Ama bil ki, her adımında
Bir ömür var, her kayboluşunda
Bir yaşam, bir yeniden doğuş gibi…
Sen gidiyorsun,

Biri gözlerime baktı,
son bir defa.
Ellerimden kayıp gitti
kan gibi akan zaman.

Bir şehir yıkıldı içimde,

Yanı başımda, ama uzak her zaman,
Bir gülüşün eksik, her gece sabaha kadar.
Hayat mı, yoksa acı mı daha derin,
Seninle değilken, her şey eksik, her şey bir boşluk.
Bu yarım kalmışlıkta seni arıyorum,
Ama kaybettiğimizi bilerek...

Sesin düştü içime,
eski bir hatıranın çatlağına sızan yağmur gibi.
Kim bilir hangi rüzgâr savurdu seni,
hangi gece büyüttü bu sızıyı?

Bir şarkının içinde unuttuk kendimizi,

Sesin düştü içime,
eski bir hatıranın çatlağına sızan yağmur gibi.
Kim bilir hangi rüzgâr savurdu seni,
hangi gece büyüttü bu sızıyı?

Bir şarkının içinde unuttuk kendimizi,