Haksızlığa itiraz edince ne değişir deme
Susarak dilsiz şeytan olursun etme..!
Nefsine uyupta, kusur arayıp kötüleme
Hak yolu yokluk değil yok olmayı dileme..!
Hakla var olmaktır Hak, rıza ile yaşamaktır
Yaşarken öleceğine inanmaz insan
İçindeki akışkanlığa aldanarak
Kalbini ısıtmak için kanayıp susada
Her daim bir dost arasada çevresinde
Kahraman olabilir fakat kimseyle dost olamaz
Gerçekleri söyledikçe...
Bir meçhule uyup
Terkeyledi gözlerin beni
Akıp giden zamandan geriye
Yalnızlık kaldı şimdi...
Oysa hangi mutsuzluğu işledi saatler
Kim hesap sorabilir ki
Prangaya vurulan sözcükler geliyor aklıma
Dem dem demleniyorum
Hapsedildiğim labirentin parmaklıklarında
Oyalamacalar geçiyor gözümün önünden
Sesler görüntüler..
Resmi bir geçit töreni başlıyor ansızın
Rahatı kaçmış karganın
Uzun kavakların gölgesinde
Yatarken ölüler gibi
Yediği peynirler gelmiş aklına
Ansızın
Görmez olmuş gözleri
Sen özgür bir kuşsun penceremde
Bense dudaklarında soğuk bir kafes
Özgürlük yanarken yüreğimde
Tutuşur
Birden kafes..
Yanarız ikimizde özgürlük
İnsanların sizin iyi niyetinizi yanlış anlaması önemli değildir;
Vicdanınızın sizi doğru anlaması önemlidir.
Kalbin değeri saflığıyla ölçülür çünkü.
Bugüne kadar yapmadıysan yanlış kimseye,
Bırakmadıysan yarı yolda kimseyi,
Yürü yolunda arkana bile bakma.
Fatih bizim Alparslan bizim
Milletimi sever özüm
Bu vatan hepimizin
Gidelim bizim Anadolu'ya
Yunus'a Veysel'e hayranım
’İnsan insanın kurdudur’’demiştir Thomas Hobbes...Günümüz toplumu içinde yer edinebilmek için bazen çok çalışmamız bazen olmadık mücadelelere girmemiz gerekebiliyor.Günümüz toplumu hırsın ve gösterişin aynı zamanda tüketimin arttığı bir toplum...Bu çılgınlık ilişkileri yozlaştırıyor insanları birbirine karşı kışkırtıyor...Artık iyi niyet dediğimiz duyguyu özler olduk...Dürüst ve çıkarsız ilişkilere hasret kaldık...Günümüz insanı farkında olmadan metalaştı insanı insan yapan değerlerini yitirdi...Fakat hala direniyor, akıntıya karşı kürek çekiyor hatta bunu kendinden bile saklıyor.
Bilirsiniz birilerinin iyi niyetinden kuşkulandığınızda, birbirinize şüpheyle yaklaşırsınız.Karşınızdaki insanı anlamaya çalışırsınız bunun için çaba sarfedersiniz.Oysa tüm çabalar boşunadır bazen aslında her şey ortadadır.Fakat kabullenmek istemezsiniz karşınızdaki insanda öyle.Karşınızdaki insan asla kabul etmez davranışlarının olumsuz yönde olduğunu ve iyi niyetin üstüne yatar...Hiç bir şeyin farkında değilmiş gibi davranır sizi paranoyak ilan etmeye ve öyle göstermeye bile çalışır.Bazen birileri saf ayağına yatar her türlü entrikayı çevirir ve sonrada mağdur edebiyatı yaparak bütün ilişkilerin en kurnaz galibi olur...Günümüz insanı her türlü savunma mekanizmasına sahiptir yalnız içindeki insanı korumak için değil kesinlikle(!)
Tüm bunlardan sonra oturup fırtınanın dinmesini beklemek düşer sizlere...Kıyıda haklı ve mağrur bir sessizliğe gömülüp sadelik içinde kendinizi avutursunuz...Zamanla her şey yine dünya yörüngesine girecektir zaman belkide sizi haklı çıkaracaktır ama yinede gereksiz bir tadsızlık olmuştur istemeden bunu değiştirmek artık imkansızdır...Güneş balçıkla sıvanmaz ama haklıyada hakkını vermek gerekir.Değerli bir şeyi kimsenin bulamayacağı bir yere koysanız kötülesenizde o yine değerlidir.Değerinden hiçbir şey kaybetmez.Fakat şöyle bir hikaye anlatılır zengin olmak isteyen yoksul bir adam varmış hayatı boyunca define aramış fakat en değerli define evinde saklıymış.Ve bu defineyi bulamadan ölüp gitmiş...
Herkes kendince olaylar ve insanlar hakkında bir yoruma sahip bir fikre sahip ama doğru ama yanlış ama önyargılı...Herkes işini iyi biliyor...Dürüstlük belki tek doğru ve efendice yol fakat bunun dışında her türlü yol biliniyor...Özellikle bizim insanımız kendini hiç eleştirmiyor bu yüzden kendine karşı dürüst değil...Peki kendine karşı dürüst olmayan nasıl gerçekten dürüst olabilir? Nasıl başkalarına karşı dürüst olabilir? Nasıl insanı insan yapan bu değer olmadan dürüst olduğunu insan olduğunu idda edebilir? Nasıl? Savunma mekanizmalarıyla mı? Duygu sömürüsüyle mi? Hiç sanmıyorum...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!