Ömrün Defteri Şiiri - Kasım Kobakçı

Ümitlere tutunarak, aydınlığa adım attım,
Dağımdaki serçelerin sesleri, kalbimde vurur.
Sevilerek korunarak, yüreğime neşe kattım,
Nehirlerin şelalesi, çöllerin içinde kurur.
*
Gençliğim boşa akarken, uzak ellerde tükendi,
Zalimlerin sarayında, mazlumlara dert eklendi,
Adalet arayan insan, isyan ederek seslendi,
Fırtınalar kopararak, umutlarımı savurur.
*
Ölüm korkusunu sarıp, ruhumu ipe asmışım,
Boş sedalı kelamları, hiçe sayarak kanmışım,
Ecel terini dökerek, ateş içinde yanmışım,
Esen serin şafak yeli, bedenleri alıp korur.
*
Saçlarıma düşen aklar, bana gerçeği anlatır,
Sineme vuran silleler, paslı demiri parlatır,
Gecenin karanlık yüzü, içime hüznü damlatır,
Eriyen bedenler şimdi, toprak altında kudurur.
*
Şöhretin süsüne kanan, ruhunu nasıl aldatmış,
Cebi altınla dolular, geceleri rahat yatmış,
Kül eden zaman fırını, insanı çukura atmış,
Sessiz yürüyen kervanlar, nara atanı susturur.
*
Makam şan şöhret anında, buza dönerek eriyor,
Yakın dostlar ağlayarak, tabutu suya veriyor,
Siyah perde indiğinde, melekler defter dürüyor,
Kalpte atan ağır ritim, bedeni karda dondurur.
*
Soğuk mermer mezar üzre, uzanıyor garip insan,
Beyaz beze bürününce, unutulur büyük destan,
Fani alem veda vakti, yarım kalır eski sevdan,
Esen kara kış rüzgarı, gülleri hemen soldurur.
*
Teraziler kuruluyor, amellerin tartılıyor,
Geçmişteki günahların, tek tek yüze çarpılıyor,
Mahşer yeri meydanında, yürekler parçalanıyor,
Çekilen büyük acılar, evveli hep unutturur.
*
Vade dolup bittiğinde, kapanır ömrün defteri,
Yazılanlar yaşanmıştır, değişmez Mevla kaderi,
Bırakılan miras ise, iyilik sade eseri,
Mezarlığın sessizliği, insanları hep durdurur.