Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Var ya kardeşler
insan büyük konuşmaya görsün
ve bir şeyden korkmaya görsün!

büyük konuştuğu, köşe bucak kaçtığı neyse
geliyor

Delirmiş bunlar!
İmanlarını, inançlarını,
vicdanlarını
merhametlerini
insanlıklarını unutmuşlar!

Efendim:

bu yağmurlu günde
grilere bürünmüş büyük ofisimizde
sabah sularında
güzelliğinizle bize verdiğiniz zevk,

N'olur seninle o akşamki buluşmamıza
o bara
daha önce ayaklarında gördüğüm
o sivri burunlu, ince topuklu, siyah
seksi ayakkablarınla gel.

Ağlamayı, sonra da ağlamamayı
ağlanacak şeye gülmeyi öğrendim ben.

Gülerken bir anda
önümün beton duvarla kesilmesini ve
o anda da ağlamamayı

Günaydınlar senin olsun canım.
'O Işıklar' gönlüne öyle bir doğsun ki;
hücrelerin şaşırsın
rahatsızlıklarını, hastalıklarını atsınlar
soyunsunlar 'güç'ün huzurunda
yalanlarından kurtulsunlar hergün.

Bazılarının
insan olduklarını hatırlatan
tek şeyleri;
pek anlaşılmasa da ne dedikleri
iki-üç kelime bir şey konuşabilmeleri...

Açılmamış kapı gibi kalır bazı aşklar.
bir kere görmüş olsa insan arkasını
kalmaz içinde bir şey
yoluna devam eder.

Açılmadan geçtiyse hele bir önünden

”O kız” özel...
ve birçoğuna göre de -daha güzel-
çünkü benimle serviste otururken
tıpkı benim de yaptığım gibi zaman zaman
otoban kenarındaki ağaçlara daldı
”acaba burada yılan var mıdır? ” dedi.

İşte, yüzünde sönmüş ışıklarla
alnının kapkarasıyla,
bakışlarında umutsuzluklarla,
hıncını herkesten çıkartmaya yemin etmiş
insanlığa karşı, bu ülkeye karşı aileden kalma kiniyle
nursuz bir “öküz” daha geliyor!