Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Delirmiş bunlar!
İmanlarını, inançlarını,
vicdanlarını
merhametlerini
insanlıklarını unutmuşlar!

Efendim:

bu yağmurlu günde
grilere bürünmüş büyük ofisimizde
sabah sularında
güzelliğinizle bize verdiğiniz zevk,

Yeni bir işe girmek üzere
yüzünde o insani zafer ifadesi okunuyor.
İşte yine bir şeyden dolayı mutlu hissediş! ..
Ötesi ne olabilir ki?
O kadar...

Dünya hayatım boyu dinlediğim
bütün ambient müziklerin sonucu
benliğimde şekillenmiş
o son nokta ambientiyle kulaklarımda
çok soğuk
karlarla kaplı dağların ortasında

İstemek...
birşeyleri dile getirmek...
huzurun, nötrlüğün en büyüğüne
ya da hiçbir şeye sahip olmadığını bilsen de
gönül hangarından başka;
yine de dua etmek...

Önce bizlerin ruhlarında çalışmaya başladılar
tırpanlanmış ailelerin içinde hayata kavuşturdular
herşey zaten buna uygundu.
ona göre eğittiler
bağladılar en baştan ayaklarımızı yere sımsıkı
hatta demirlediler!

İşte, yüzünde sönmüş ışıklarla
alnının kapkarasıyla,
bakışlarında umutsuzluklarla,
hıncını herkesten çıkartmaya yemin etmiş
insanlığa karşı, bu ülkeye karşı aileden kalma kiniyle
nursuz bir “öküz” daha geliyor!

Kıç kadar bir servis aracına misafirim.
kalktık plazadan...
malum, yabancıyız ya bir kerelik,
yüzler bir garip bakıyor suratıma! ..
sanki farklı takımları tutanların
salakça

Aah ah! Olan oldu işte!
bu seferki hem de şiirlerde...

”olmaz olmaz” dememek lazım demişti atalarım da
es geçmiştim.
ama işte olan oldu

Bugün
benim için hayati önem taşıyan bir işim için
yakınlık gösterip, senden yardım istedim.
bakalım ciddiyetimi anlamışmısın.

Ha! şunu da bil: