Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Hayatın boyunca anlam yüklediğin
şu yıldızlardan,
şu gökyüzünden
ve akşamın siyahından
yolun sonuna yaklaşmışken, hala
cevap alamamaktan şikayet etme.

Ne desem bilemiyorum bu kez? ..
Salı olmuş günlerden.
Yenilevent'de
yine o girmeyi hiç istemediğim pazar...
İnsan insan insan! ..

Bioenerjiymiş, yogaymış,
suda masajmış, aikidoymuş
pilatesmış; ben anlamam!
bunlar karışık-kuruşuk deyişler,
çoğulculuklar
özden uzaklaşırken

Yaşamayı istet bana
ölmeyi değil!

Her uykuya yattığımda
hoş görünmesin bana Azrail.
Onun şefkatli orağına dayamayayım boynumu;

Kızgın maşalar düştü
bu topraklara.
Biliyor herkes
açıkça düşürüldü zaten.

Ama

Size 1 kilometre veya 2 kilometre
veya şehirboyu uzaklıktaki biri
üzerinize işeyemez.
onun dışkılama olgusu sizle ilgili değildir.
sıçrama ihtimali bile yoktur.
kendi başına halleder işini

Merhameti...
Sevdiğime karşı bile,
o küçük kuşa karşı bile
merhametimi kaybettiğimde;
tutunacak bir Yaratıcı sevgim de olmasaydı
ne yapardım, ne ederdim? !

Che puromun, yükselen
ve yatak odamı tam anlamıyla dumanaltı yapan
dumanlarının arasından zorlukla seçebildiğim monitörümden
resmi geçit halinde bana bakan
tapınılası güzellikte kadın resimleri ile,
çoğunluğun rahatlamak için dışarı çıkıp,

Nefes alarak hayatta kalmanın
yalnızca bu sahnede geçerli olduğunu biliyordum.
ve bunun tersine
milyonlarca “nefessiz alem” olduğunu da...

O akşam gözlerimi bunu düşünerek kapattım.

Yalnızlık bir kere çaldımı kapını
boyun eğeceksin şüphe etmeden.
Düşünmeyeceksin
kapılsam mı, kapılmasam mı diye...

Varsa ihtimalin aklında