Ölümün Eşiğinde Şiiri - Dr Yusuf Polat

Neden ürküyoruz ki; suni ölümden
Günler, avuçlarımızdan kayan
Sessiz kum taneleri değil miydi?
Sevincimiz gölge,
Kederimiz ise en sadık yol arkadaşı.

Belki de ölüm, karanlık değil,
Yorgun ruhun beklenen duru sabahı

Orada ne ihtiras kalır,
Ne şöhretin boş alkışı,
Ne altının soğuk parıltısı,
Ne arzuların bitmeyen susuzluğu
Hepsi rüzgârın önüne düşen
Kuru yapraklar gibi uzaklaşır bizden

Ve insan,
İlk kez hiçbir şeye sahip olmadan,
Hiçbir şey istemeden...
Belki de hiçlik gerçekten iyi olur
Çünkü toprağın sessizliği,
Hayatın
Gürültülerinden daha merhametlidir.