Hiçliğin Senfonsi Şiiri - Engin Topkan

Ağır kadife perde inler, tabut gibi;
Tozlu soluğuyla dolar sahne bağrı.
Yavaşça aralanır, çekilir iki yana,
Dökülür üstüne "Hiçliğin Ayazı".

Spotun altında titrer Barok bir gölge;
Yüzü yoktur, adı yok, duruşu tek var.
Kırık çellonun teline sürer yayını,
Sessizlik başlar en yüksek perdeden.

I
Barok bir oyun bu, vahşi ve sessiz,
Ne ses vardır sahnede, ne seyirci.
Zamanın küflü perdesi aralanınca
Dökülür ruhumun en koyu gecesi.

II
Toz zerrecikleri döner ışık içinde;
Boştur koltuklar, çatlamış altın varak.
Tavanda inleyen kristal avizeler. . .
Yankılanır yokluğun en saf sedası.

III
Hiçliğin ayazı çöker zihnim üstüne,
Kırık çellodan süzülür derin sükut.
Kayıp bir çağın dantel yakasında
Donar yavaş son heves, son umut.

IV
Arkamda durur ihtiyar kurmalı saat,
Dişlilerinde öğütür insan etini.
Gölgem vurur tavana kâbus misali;
Oynanır ömrün sessiz cinayeti.

V
Söner ışıklar, yıkılır dekor bir bir;
Karanlık giyer en görkemli kostümü.
Bu sahnede alkış yoktur, alkışlayan yok,
Bir ruh dans eder kendi yok oluşuyla.

VI
Kımıldar akrep, zehrini akıtır ana,
Peşinden delice koşar yelkovan.
Yetişilmez bu gaddar senfoniye asla,
Her şey bir yalandır, her şey bir aldan.

VII
Saniye vurur göğse, bir darbe daha,
Saniye feryat eder, erir boşlukta.
İşte bu sahne, oyunun son perdesi,
Zaman da boğulur bu korkunç sarhoşlukta.

Tam kapanırken perde, titrer bir mum;
Toz altında unutulmuş inatçı alev...
Rüzgâr yoktur, nefes yoktur ama sönmez,
Fısıldar karanlığa: "Ben buradaydım."

Kadife perde kapanır ağır ağır,
Çellodan çıkmaz yine bir tek ses.
Perde kapandı, çöker sahneye gece,
Ama o küçük ışık yanar inatla....

ENGİN TOPKAN (18.07.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 14:25:00