Ölüm Koktu Nefes Şiiri - Halil Kumcu

Can pazarında toz oldum, yel oldum;
Gökte boz bulutlar bir bir üşüdü.
Harla yere çekildim, duman oldum;
Yandı bağrım, gözümde yaş üşüdü.

Gazap atı sevda yüklendi, gider;
Yüreğime puslu bir perde iner.
Akşam karanlığı içime çöker;
Vedaya sökün eden kalp üşüdü.

Kızıl kan, vuslat dağımı ağlattı,
Yâr zalim, soğuk hançer gibi battı.
Sesin, duvara çarpa çarpa yaktı,
Söndü gönül inimde söz üşüdü.

Elim, kolum sana zincirle bağlı;
Zulüm seli saçan kıymık kancalı.
Derbeder enkazım kara yazgılı;
Dilim, alev alev külde üşüdü.

Hayatın, ölümle kesiştiği gün,
Bir damla yaşın kan olduğu o gün.
Hissiz kemik yığını olduğum gün;
Ölüm koktu, nefes tir tir üşüdü.

Halilî der, yüreğimde köz kaldı,
Gözlerimde hüzün soldu, gam kaldı.
Yüküm ağır omzumda izi kaldı,
Gönlüm geceye döndü, kış üşüdü.

📍Şair Notu: Bu şiir, insanın en derin yaralarının sadece yaşanan olaylarda değil, o olayların ardından gelen sessizlikte saklı olduğuna inanan bir yüreğin sözleridir. "Üşümek" burada sadece soğuğun değil; vedaların, ihaneti görmüş gözlerin, yarım kalmış cümlelerin de dilidir. Bazen hayatta öyle anlar gelir ki; can pazarında bir nefes, bir bakış, bir söz… tüm ömrün anlamını değiştirebilir. İşte bu dizeler, o anların külleri arasından seçilmiş, kalbin en sızılı köşesinden kopup gelmiştir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Soğuk, bedenden önce yüreğe işler.
•Hasret, kışın en keskin ayazıdır.
•Bir zamanlar dediğin her şey, yüreğe vurulan bir mühürdür.

3 Nisan 2019 / Çarşamba / Ankara