“Hayat,” dedin,
“sahip olduklarımızın dışında kalanlarmış.”
Bir sustum.
Sonra anladım;
insan en çok cebinde olmayanı taşırmış meğer.
Bir gitmişi,
bir olmamışı,
bir de olsa ne güzel olurdu dediği şeyi…
Sahip olduklarımız evde durur,
eksiklerimiz ise
bizimle gezer.
Hayat biraz da budur işte:
Elindekini kaybetme korkusuyla,
elinde olmayana özlem duymak.
Ve insan…
tam sahip olduğunu sandığı anda
bir şeylerin hâlâ eksik olduğunu fark eder.
Çünkü bazı şeylere sahip olmayız;
bazı şeyler sadece içimizde yokluğuyla yaşar.
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 23:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
