Ölenle Ölünüyor Şiiri - Tosun Yılmaz

Herkesin bilmesi gereken hikâyeler vardır ya,
İşte, kimine gece yatarken okur ebeveyni,
Kimi okulda öğrenir bu hikâyeleri.
Bazılarına zorla okutulur…
Çok geç kaldıklarını sananlar da vardır;
Çocuklarına okumak için okuyanlar gibi.
Geç kalmayı bilmezler de,
O yüzden öyle sanırlar.
Oysa bir beni bilseler… bir görseler…
Ben, dünyanın en geç kalmış insanıyım.
Kendime, nesnelere, insanlara,
Canlara geç kalmış biriyim.
Öyle ki, o bilinmesi gereken hikâyeleri,
O üzerine konuşulacak kitapları,
Sabahlara kadar dinlemem gereken esaslı sohbetleri
Ancak terk edildiğimde okurum.

İyi bir konuşmacı olmadığım gibi,
İyi bir dinleyici de değilimdir, ne yazık ki.
Kaybettikten sonra elindekini
İster yolda,
İster bir mezarın başında
Ya da bir bodrum katında oku
Fark etmez ki.

Hatta öyle ki:
Yolculuk gündüzken yapılsa,
Güneş kitabı aydınlatsa,
Yanında en sevdiklerin olsa,
Sonra mezarlıkta çiçekler açsa,
Diktiğin ağaçlar yeşerse,
Bodrum katı karanlıklardan kurtulsa,
En güzel manzaraları sunsa bile sana…
Geç kalmak, geç kalmaktır işte.
Ne kadar okursan oku:
Zaman geçmiş, olan olmuş
Ve ölen ölmüştür.
Yalvarılmıştır Tanrı’ya ve her şeye.
Bitmiştir her şey.
Yolu yok.

Yine de söylemek gerek:
En değerli hikâyeler de bunlardır işte.
İyi okuyamasan da,
Üzerine konuşamasan da,
Kaybettiklerini neden kaybettiğini ancak anlasan da
Bir daha okumak için böylesi güzel bir şeyi,
Bir daha kaybettiğini sanmak gerekir her şeyi.
Ve bir parça daha atmak gerekir kuyunun dibine.

Kuyunun dibi nedir diye sorma bana.
Kuyunun dibi için kuyu gerekir.
Kuyu dediğin, kuyumun tekidir.
Her kuyumcu anlamaz kuyumdan.
Görünür olmayanı göremez.
Ve kuyunun dibindeki kuyumlar,
Görünür olmayı istemez.
Görülmek belki başka bir şeydir:
Kendi varlığından ötürü,
Bir emek ortaya koymaksızın bilinmek…
Tanrılar gibi kutsal bir merak ediliş.
Tanrılar gibi aranmak…
Kim bilir,
Belki kuyunun dibindeki kuyumlar
Bir gün görülür.