Nehir misali kendim den taştım sana…
Gökyüzü oldum masmavi, umudun rengini sürdüm hayata.
Boşluğun merdivenine bastım, özgürce yürüdüm.
İçimdeki sıkıntıları, bakışlarımdan fırlatıp attım.
Kendimi dinledim, kanat çırparken uzaklara doğru…
Güneşin sıcağında kavrulurken bedenim.
Varlığımı bir an yoklasaydın, ne olurdu?
Ömrümün son demine dokunurken bedenim.
Anı harcamadan sokulsaydın, ne olurdu?
Nerdesin…
Şahika gibi en dorukta esen rüzgârsın
Elimi uzatsam dokunmaz tenine, tenim
Bilinmeyen bir güç gibi, gizliden çıkan,
Narin yüreğinde saklıdır, duyguların.
Dört mevsim yaşar gibi…
İçimdeki çılgın çocuk beni benden alıp gider,
Kendim olurum rolümün üstüne perde örter,
Bir deli rüzgar gibiyim bu akşam yüreğim serserice eser
Nere gitsem sığamam, ruhum sevdiğime hükümlü…
Neresindesin bu dünyanın
Yorgun düşlerin, içinden çıktım.
Yüreğim yorgun, zihnim yorgun,
Dokunmaz huzur, varlığımdan aktım.
Tenim yorgun, ruhum yorgun.
Masmavi özgürlük gibi…
Mavi bir okyanus oldum,
Dalgalarımda sorguladım hayatı,
Dövdüm kıyıları yüreğim haykırdı.
Dilim kesilmiş sesim duyulmuyor gibi
Mis kokan orman gülüm
Ömrümden koptu ömür, sen gidince,
Aldığım nefesin, miadı doldu tenimde,
Kollarımı boşluk sarar, tutsan elinde,
Bir avare misali, yokluğunda kayboldum.
Mısralar dudaklarımdan…
Yüreğimde günün mahmurluğu,
Sanki derin bir deniz…
Boğuluyorum kulaç attıkça,
Sevgim nefessiz.
Nursel Bozan…
Nerelerde düşüncelerin, sende değil,
Umursamaz zamanda kaybolmuş.
Rüzgârla sürüklenmiş yıldızlara doğru,
Serilmiş boyluca sessizliğin çimenlerine,
Nedensiz yaşıyorum…
Öyle bir yalnızlık ki; kendimle yabancıyım.
Amaçsız ve yarınsız soluklarda,
Nefesim yorgun, isteksiz…
Gördüğüm sadece, bir karanlık ve içi boş yüzler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!