Atma verdiğim çiçekleri
Solar
Bıraktığın gibi kalmaz
Kırma dallarını güzelliklerin
Bir yerleri eksik kalır
Çirkinleşir
Bugün de göreceğim seni
Umut dolu çık karşıma
Bir defa olsun üzülmeden bak yüzüme
Ağlamadan, sızlanmadan
Şikâyet etmeden
Yüzüme bakarken dolmasın gözlerin
Güneşte odamın içinde doğdu
Ayın soframda kalışı gibi
Misafirlik dediğin budur
Gelir konar sofrana
Sorgusuz sualsiz oturur koltuğuna
Yazılarını karıştırır
Bu bahar benim
Bu yedi renkli günlerde
Bu güneş yine doğacak
Ve aynı yerden batacak
Bir daha doğacak
Ve yarını yaşatacak
Benim için hiç uykuların kaçmadı
Gece vardiyaları
Hiç işe geç kalmadın
Eve de geç dönmedin
Benim için
Hiç okuldan
deki o annesinin değil,-
babasının kadifesiydi
deki kadife yaşamasınmı
var olmasınmı
dünyanın öbür ucundada olsa savaşmasınmı
kaybettiği değerleri uzaklarda aramasınmı
Sen sevebiliyor musun
Umutsuzlukları
Burada umutsuzluk yok
Hep insanı bir şeyler bağlıyor hayata
Yaşamı sevdiren bir tutku var
Kopmayan kırılmayan
Ben her sevişimde kayboldum
Her seven mutlu olmaz anlayacağın
Her sevincin bir hüznü vardır
Yaşadım
Şimdi gözlerimi istemiyorum
Sen gözlerimden de yakındın
Seni sevmedim amca
Bakışlarında kin
Tırnaklarında kan
Tutanaklarında savaş var
Seni sevmedim Ankara
Bana yurttaşlığı öğretmedin
Bu sıcakta insan da yanar
Denizde ormanda gülüm
Bu sıcak sevgi sıcağı
Eritir soğukları donları
Çıkarır atar avuçlarından nasırları
Yüzünden sivilceleri
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!