Önce insanlığımızı kaybettik
Artık usulca her şeyimizi yitiriyoruz
Bir resimde görmüştüm
Bir akbaba bir çocuğun açlıktan ölmesini bekliyordu
Akrabayı anlıyorum
Bir onun ölümünü izleyene kameramanı anlamıyorum
Sağ elim hiç kıskanmadı sol elimi
Sol elimde diğerini
Yorulduğunda bıraktı
Usandığında da
Hiç çelişmedi
Hiç çakışmadı
Ne kadar şirin
Ne kadar cömert
Zenginliklerle dolu
En korkunç
En acılı
Ağlanacak en güzel gün bugün
O kadar çok boşluk var ki gökyüzünde
İnsanın bulutlarda bile yürüyesi gelmiyor
Güvenilmiyor
İnsan düşmekten
Kırılmaktan korkuyor
Halbuki ne güzel yıldızlarda yürümek
Yaşamın öğütüldüğü
Bir değirmende dönüyoruz
Sıramız geldiğinde
Biz de öğüneceğiz
Ve beyazlayacağız
Öyleyse vur beni
Attımsa dalından koparıp meyveyi çamura
Vermedimse isteyene
Öpme beni
En sevdiğinsemde
Ve çaresizi soydumsa sorgusuz sualsiz
ben ne karlar
ne kışlar
ne soğuklar gördüm
oğlum sen ne gördün
sen buna soğukmu diyorsun
odanda sobanın başında değilsin
Günlerimizi sayalım
Bitmeyecek kadar çok sayıda ki
Birden yüze kadar saymak kolay
Birden yüzyıla ulaşmak zor
Sayı saymaya benzemiyor gün saymak
Paylaşmaya da benzemiyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!