Oğuzhan Türkoğlu Şiirleri - Şair Oğuzhan ...

Çok şeyler yaşamıştım oysa hayatımda
Birdaha asla aşık olmam demiştim
Sevmem sevilmem kimseye bağlanmam demiştim
Büyük konuşmuşum 1 saniyede aşık oldum sana

Seviyorum diye azmı aldatıldık

Bir gün gerçekten değer verdiğin şeyi kaybettiğinde,
Belki beni hatırlarsın.
Belki de verdiğim emeğin, gösterdiğim sevginin farkına varırsın.
Ama o gün geldiğinde ben çoktan vazgeçmiş olacağım.
Çünkü en çok da,
Başkalarına bakan gözlerin küstürdü beni.

Belki doğruyu yaşadığım kadardır sıkıntılarım
Ve yanlışı doğru görmeleri kadardır beceriksizliğim.

belki sevmeyi bildiğim kadardır üzüntülerim
ve sevildiğim kadardır çektiğim vebal.

Bir sen anlarsın derim,
Bir sana anlatamam…

Dilime gelen her kelime,
Yüreğimde düğüm olur.
Herkese uzun uzun konuşurum da,

Bir Saniyeydi

Bir saniyeydi, belki daha az,
Zaman eğildi, yüreğim yaz.
Gözlerin değdi gözlerime,
Aşk indi birden üzerime.

Çölde kaldım, ne su var ne ses
Gökyüzü benden habersiz, ay bile kederli
Ayak izlerim rüzgârla silinmiş
Bir sen kalmışsın, o da hayal gibi…

Güneş yakar, içim zaten yanık

Haliç’tedir ömür bazen; sessiz, durgun ve derin…

İnsan kalabalıkların içinde bile yalnız kalabiliyormuş. Günler geçiyor, yıllar akıp gidiyor; geriye birkaç hatıra, birkaç kırık düş ve içe atılmış cümleler kalıyor. Kimi zaman bir martının sesi, kimi zaman suya vuran ışık hatırlatıyor geçen zamanı.

Ömür dediğin, avuçta tutulan su gibi. Ne kadar sıkarsan o kadar çabuk akıp gidiyor. Yalnızlık ise insanın en sadık yol arkadaşı; ne terk ediyor ne de unutuyor. Ve bir gün anlıyorsun ki, bazı insanlar gelir geçer ama içindeki boşluk hep aynı yerde kalır.

Adını her duyduğumda içimde bir sızı beliriyor artık.
Gülüşünle aydınlanan günler şimdi karanlığın tam ortasında kaldı.
Sensizliğe alışmak değil de,
sana alışmışken birden yoksun olmak koyuyor en çok.

Sanki sesin hâlâ kulağımda fısıldıyor:

Bazı kelimeler, insanın içinden kolay kolay dökülmezmiş. Suskunluğun içinde çırpınan çığlıklar gibi… Belki de en çok susarken seni düşündüm. En çok kalbimden geçerken, adını bile söylemeye cesaret edemediğimde sevdim seni.

Gidişinle birlikte her şey biraz eksildi bu şehirde. Sokaklar sessizleşti, gökyüzü rengini kaybetti, ben kendimi. İnsan birini sevince, ayrılığı da içinde taşırmış meğerse. Her gülüşümde sen varsın, her sessizliğimde biraz hüzün.

Zaman geçiyor, evet. Ama geçmekle iyileştirmiyor bazı yaraları. Sadece alışıyorsun… Yokluğuna, sesini duymamaya, gözlerine bakmamaya… Alışıyorsun ama eksik kalıyorsun.

Mücadele, insanın kendine ve hayata karşı verdiği en büyük savaştır. Yol bazen yorucu, engeller bazen aşılmaz gibi görünür. Fakat pes etmeyenler bilir ki her zorluk, insanı biraz daha güçlendirir. Başarı çoğu zaman yetenekten değil, vazgeçmemekten doğar. Düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmek, karanlıkta bile umutla yürüyebilmek gerçek mücadelenin kendisidir. Çünkü hayat, vazgeçenleri değil; mücadele etmeye devam edenleri ödüllendirir.