Durgun Şiiri - Oğuzhan Türkoğlu

Haliç’tedir ömür bazen; sessiz, durgun ve derin…

İnsan kalabalıkların içinde bile yalnız kalabiliyormuş. Günler geçiyor, yıllar akıp gidiyor; geriye birkaç hatıra, birkaç kırık düş ve içe atılmış cümleler kalıyor. Kimi zaman bir martının sesi, kimi zaman suya vuran ışık hatırlatıyor geçen zamanı.

Ömür dediğin, avuçta tutulan su gibi. Ne kadar sıkarsan o kadar çabuk akıp gidiyor. Yalnızlık ise insanın en sadık yol arkadaşı; ne terk ediyor ne de unutuyor. Ve bir gün anlıyorsun ki, bazı insanlar gelir geçer ama içindeki boşluk hep aynı yerde kalır.

Haliç’in sularına bakarken insan kendini görür; biraz eksik, biraz yorgun, biraz da bekleyiş içinde…