İçimde her şeyi zora sokan bir yara var
Ne zaman sevsem biraz daha kanıyor
Çünkü sen gittikten sonra öğrendim
Bazı acılar dinmiyor
İnsan yalnızca onlarla yaşamayı öğreniyor
Bazı kelimeler, insanın içinden kolay kolay dökülmezmiş. Suskunluğun içinde çırpınan çığlıklar gibi… Belki de en çok susarken seni düşündüm. En çok kalbimden geçerken, adını bile söylemeye cesaret edemediğimde sevdim seni.
Gidişinle birlikte her şey biraz eksildi bu şehirde. Sokaklar sessizleşti, gökyüzü rengini kaybetti, ben kendimi. İnsan birini sevince, ayrılığı da içinde taşırmış meğerse. Her gülüşümde sen varsın, her sessizliğimde biraz hüzün.
Zaman geçiyor, evet. Ama geçmekle iyileştirmiyor bazı yaraları. Sadece alışıyorsun… Yokluğuna, sesini duymamaya, gözlerine bakmamaya… Alışıyorsun ama eksik kalıyorsun.
Mücadele, insanın kendine ve hayata karşı verdiği en büyük savaştır. Yol bazen yorucu, engeller bazen aşılmaz gibi görünür. Fakat pes etmeyenler bilir ki her zorluk, insanı biraz daha güçlendirir. Başarı çoğu zaman yetenekten değil, vazgeçmemekten doğar. Düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmek, karanlıkta bile umutla yürüyebilmek gerçek mücadelenin kendisidir. Çünkü hayat, vazgeçenleri değil; mücadele etmeye devam edenleri ödüllendirir.
Bazen insanın içinde adı konmamış bir boşluk büyür
Ne gidenin ardından kapanır
Ne gelenin gelişiyle dolar
Her şey yerli yerindedir aslında
Gökyüzü aynı gökyüzü
Adını andım, sessizlik büyüdü,
Bir yokluk doldu içimin en derinine.
Ne sesin kaldı, ne gözlerin güldü,
Sadece sen…
Yollar uzadıkça anladım; bazı mesafeler kilometreyle değil, kavuşamamakla ölçülür.
Her yol bir yere varır derler, benimki hep sana çıktı; ama sen hiç o yolda olmadın.
Aynı gökyüzünün altında, farklı yolların yolcusuyduk. Ben sana yürüdüm, sen benden uzaklaştın.
Derdime çare olsan da bir gün,
Yemin ederim, seni sevmiyeceğim
Aşkıma yoldaş olsan da bir gün,
Yine de seni sevmiyeceğim
Dünya yerinden oynasa bile,
Yüreğimi söküp verseler sana,
Yine de sevmem seni, sevmem.
Her acımda gelip dursan yanıma,
Yine de sevmem seni, sevmem.
Dünyada kalsa tek bir son dilek,
Bir sokak lambasının altına sığdırdım seni.
Gece sustu, şehir uyudu,
Bir tek o ışık biliyordu bekleyişimi.
Sen gelmedin ama ben,
O lambanın altında seni sevmekten hiç vazgeçmedim
Etrafımda yüzlerce hikâye var,
ama benim cümlelerim sessizliğe emanet.
Kalabalığın ortasında, kendi içime misafir olmuş gibiyim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!