Adını andım, sessizlik büyüdü,
Bir yokluk doldu içimin en derinine.
Ne sesin kaldı, ne gözlerin güldü,
Sadece sen…
Yollar uzadıkça anladım; bazı mesafeler kilometreyle değil, kavuşamamakla ölçülür.
Her yol bir yere varır derler, benimki hep sana çıktı; ama sen hiç o yolda olmadın.
Aynı gökyüzünün altında, farklı yolların yolcusuyduk. Ben sana yürüdüm, sen benden uzaklaştın.
Derdime çare olsan da bir gün,
Yemin ederim, seni sevmiyeceğim
Aşkıma yoldaş olsan da bir gün,
Yine de seni sevmiyeceğim
Dünya yerinden oynasa bile,
Yüreğimi söküp verseler sana,
Yine de sevmem seni, sevmem.
Her acımda gelip dursan yanıma,
Yine de sevmem seni, sevmem.
Dünyada kalsa tek bir son dilek,
Etrafımda yüzlerce hikâye var,
ama benim cümlelerim sessizliğe emanet.
Kalabalığın ortasında, kendi içime misafir olmuş gibiyim.
Kalabalıklar geçiyor önümden,
yüzler birbirine karışıyor.
Ben ise bir köşede,
sessizliğin elinden tutmuş yürüyorum.
Ne bir ses çağırıyor beni,
Daha 3 saniye öncesini göremezken.
Yıllar sonrasının
hayalını kurduk belki bu yüzden
belkiden çok sevdiğimizden KAYBETTİK...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!