Öğretemedim Şiiri - Sinansi Baltacı

Gönlümde tenefüs zili çaldı sanki,
Kaçan kaçana, giden gidene.
Yarım asra sığdıramadım kimseleri,
Bugün yine gözümden düşen düşene.

Sustum, bir şiir yazdım üstüne,
Basıp geçen geçene.
Bir yaram var kabuk tutmamış,
Üstüne tuzu basan basana.

Yılları verdim ömrümden, nafile,
Halime gülen gülene.
Bir hastalık baş gösterdi, ismi verem mi ne,
Sol yanımda dinmeyen bir sızı, anlamıyorum onun derdi ne.

Alışamadı bir türlü gitmelere,
Alışamadı vazgeçmelere.
Öğrenemedi gitmeyi, öğretemedim vazgeçmeyi,
Ezberletemedim “hoşça kal” kelimesini.

Pek de hoş kalamadı zaten,
Koskoca okyanusta bir tekne gibiydi,
Yırtılmıştı yelkenleri.

Bir kara parçası gözlerin,
Umuda kürek çeken ellerim yoruldu artık.
Yoruldu dilim, tek kelam daha etmek gelmiyor içimden,
İçinden geçtin sana olan duyguların içinden.

Yav, hani anlatabilsem bakardım gözlerine,
Belki imana gelirdi taş kesilmiş o yüreğin,
Belki iki damla yaş süzülürdü gözlerinden.

Belki de ben öğrenmeliyim,
Ben alışmalıyım gitmelere.
Belki de suçun yoktur senin,
Ben abarttım seni gönlümde.