Anneciğim Şiiri - Sinansi Baltacı

Güneşi kaldırdım penceremden,
kapattım bütün ışıklarımı.

Hayatımdan çıkardım “günaydın” kelimesini,
çıkardım lügatımdan
“Bu da geçer, üzülme” cümlesini.

Artık eskisi gibi değilim, büyüdüm galiba...
Üzülmüyorum biten aşklara, biten sevdalara.

Şu an muhtacım sadece
annemin kokusuna...

Yersiz yersiz ağlıyorum, sessiz sessiz.

Haykıra haykıra susuyorum bağırırcasına,
Babam gözyaşlarıma şahit olmasın diye.

Yalandan gülüşlere sığınıyorum,
ah şu gözlerimdeki yaşlar olmasa...

Ah bir de başarabilsem şu yalan meselesini...
“İyiyim” diyorum herkese,
öyle demem gerek.

Hatırlatıyor odama girişin,
“Uyan Kızım” deyişin...
Bazen yatağıma oturup saçlarımı sevişin.

Dedim ya anne,
hiç olmadı bu gidişin.

Daha sana doymamışken terk edişin...
Babama sarılıyorum, sönmüyor bu ateşim.

Kıyafetlerinde kokunu arıyorum.

Ben ölümü böyle düşünmemiştim...
Yokluğuna ölüm diyorlarmış anne.

Kokunun eksikliği de ölüm ki zaten,
saçlarımı okşamaman da bir ölümmüş.

Babam de çok üzülüyor, belli etmese de o da çok özlüyor seni.
O benden saklıyor gözyaşlarını, ben ondan saklıyorum.

O anlatamıyor derdini, ben de dinleyemiyorum.

Bazen konuşmak değil de
bir göz göze bakmak bile yetiyormuş anne...