O sandalye!! Şiiri - Alper Tunga 3

lütfen! bilinmezlerin için aklımdaki izler;
inan bana ben çok fazla bilinmezliğin ortasından
bakıyorum öylece sana
bazen saçlarımı okşadığı hissediyorum.
ben neden beni çok sevdiğini hissediyorum
hislerimde yanılmam ama

kimi zamanda yüzümde acı bir silleyi.
her anlam var. yani; her anlam çıkabilir.

sevgin var, sevebilme ihtimalin var.
içinden gelerek sevmek var
ve ya benim fark etmeyeceğim
sevgi ve hayranlıklar
ve ya bu sevgi ve hayranlıklar yok
ben kendimi kandıracağım
bilmiyorum! bilmiyorum!
ona bakmamalıyım... o, tıpkı o sandalye gibi

olmayan bir sevgiyi
zannetme ihtimaliyle mutlu olma hallerim var

ve ya gerçek bir sevgiyle mutlu yaşama ihtimalim.

gerçek bir sevgiyle yaşayan ikimiz.

ve ya sevebilme ihtimalin...
ya sevemezsen?
ya sevdiysen?
ya seviyorsan?
ya sevmiyorsan?
peki ya hiç sevmeyeceksen?

ben, bütün bu izleri nasıl birleştirebilirim?
çok fazla değişkenin içerisinde kalıyorum.
dikkatimi toplamam zaman alıyor.

güçlü bir hal... sergileyemiyorum.
sana bağlandım, kimsem yok gibi ve gelen giden...
ben sevgiden de öte sana bağlanıyorum
bağımlılar gibiyim ben

milimetrene bile hayran, bir teline dahi
minik bir bakışına tek bir cümlene
noktana ve virgülüne...
ne olursa olsun... lütfen!
lütfen gitme! aldırış etme!
o anlamları dinlemiyorum ben.

en azından umut var... kelimelere değil umutlara!
benimle her yolculuğa varsan eğer
ben senin her bilinmezine razıyım.
ne yapmalıyım. ne olmalıyım.
lütfen!

o sandalyede miyim ben?