Saçlarım,
Ne kadar da soğuk ve yalnız
Dağınık, uykusuz!
Sanki yıllardır hiç taranmamış
Bir rüzgar çıksa
Ne bileyim
Sanki iyi gelecek gibi sesin
Bunca şiddet ağrısı
Bunca zulüm kokusu içinde
Unutmuşken...
Bir kuşun
Tanıdık ölümler çalıyor kapıyı
Pencereyi açıyorum
Hava sıcak
Ellerim soğuk
Uzun zamandır hiç yağmur yağmadı
Gökyüzüne bakıyorum
Bir türlü zamanla birlikte yol almayı öğrenemedim.
Hep zamanın gerisinde kaldım.
Sanırım en büyük hatam da bu oldu.
Keşke, ben de zaman gibi
Hiç ardıma bakmadan geçip gitseydim.
Beni, hep bu geri dönüşler mahvetti.
Sanki kafamın içinde doğurgan bir tanrı var
Düşünen bir ben değilim,
Bir çok ben
Hepsi de birbirine yabancı
Hiç, ama hiç susmuyorlar
Sürekli benle bir kavga
Ben hep uzaktan sevdim
Yakından sevmeyi hiç bilmem
Korkarım birini yakından sevmeye
Ne olur, bana bu kadar yakın durma.
Ellerini tutsam
Ya ellerim, ellerinde kaybolursa.
Sana sarılıp
Kokunu içime çeke çeke
Veda etmek isterdim
Hiç değilse
Benden bir damla
Gözyaşı kalırdı gülüşünde
Demli bir çay kıvamında
Akıp gidiyor gözlerimden yüzün
Sesin ki çoktan silinmiş uykularımdan
Kanıyorsun...
Kalbimden parça parça kopup
Kim bilir
Belki bir gün
Yine yolun düşer gözlerime
Bir gülüşlük dönüp bakarsın
Kalbim çiçek açar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!