''An geliyor, gidiyorum senden, ama en çok da kendimden…''
Ne zamanını doldurabiliyorum, ne de yüreğini.Hep, bir başka hayatın gölgesine düşüyor; yüzünün bana saklı tarafı. Birileri duysa, başını önüne eğecek, yüreğin geliyor aklıma. Suskunluğun, sessizliğin ve belki de hiç yaşanmamışlık.
Aynada kendime bakıyorum
Bir yerden sonra yoruluyor insan
Aldanmaktan
Aldatılmaktan
Ve aşk uğruna affetmekten
Sevdiğinin ihanetini
Ama bir yere kadar işte!
Oysaki, kanatların seni istediğin yere götürür.
Ama sen,
Kırık bir dalın üstünde
Beklemeyi seçiyorsun...
KEŞKE UÇUP GİTSEN!
Bir yanım,
Kanatları gökyüzünden çalınmış kuş sessizliği
Bir yanım
Yolunmuş çiçek hüzünleri
Üstelik,
Hava da buz gibi soğuk
Her yıl biraz daha küçülüyoruz.
En çok da umutlarımızdan ve hayallerimizden başlıyor bu küçülme.
Dün yaşadıklarımızı birer birer unutuyoruz.
Mutluluk üzerine gülümseyerek kurduğumuz hayalleri,
Silip atıyoruz yalnızlığımızdan.
Onsuz yaşayamam dediğimiz insanları artık hatırlamıyoruz.
Aşk,
Hiç bir insan teni değmemiş bakir denizlerin
Bakir sularında boğulmak belki...
Belki de
Kanadı girdaba takılmış
Şimdi ben,
Senden geriye kalan bunca dağıklığı,
Nasıl toparlayacağım?
Hadi toparladım, diyelim
Peki ya, onca senli hayaller
Gecesi, gözyaşıyla dolu beklemeler
Raflarda toz tutmuş
Yazarı sürgün kitap gibiyim
Satır aralarımda
Terkedilmiş
Yorgun kuşlar uyuyor
Beni içinden oku!
Vazgeçtim
Devrettim bana ait zamanları
Başka aşk zamanlarına
O şimdi başkalarını öpüyor
Benim duduk payımla
Kapısı,
Onun gülüşüyle açılan
Bir evde yaşamak isterdim, dedi,
Derinden bir ah!...
Çekerek.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!