Bir şey vardı aramızda,artık yok(sun) .
Bu yok(luk) tan haberin bile yok.
Ne delilikler yaptım bir bilsen; dün seni düşünmeden,
Üçe kadar sayıyorum,saklandığın yerden çık; artık özgürsün...
Sana sarılıp
Kokunu içime çeke çeke
Veda etmek isterdim
Hiç değilse
Benden bir damla
Gözyaşı kalırdı gülüşünde
ve şair anlattı
nasırlı gülücüklerle
kanayan gözlerini damlatıp diline
milyonlarca insanın ezdiği
bir karıncadan başladı hayata
Ne karanlık
Ne de sessizlik
Geceyi koyulaştıran
Uykularımı darmadağınık eden
kanter içinde bırakan yüzümü
Ne bileyim
Sanki iyi gelecek gibi sesin
Bunca şiddet ağrısı
Bunca zulüm kokusu içinde
Unutmuşken...
Bir kuşun
Tanıdık ölümler çalıyor kapıyı
Pencereyi açıyorum
Hava sıcak
Ellerim soğuk
Uzun zamandır hiç yağmur yağmadı
Gökyüzüne bakıyorum
Bir türlü zamanla birlikte yol almayı öğrenemedim.
Hep zamanın gerisinde kaldım.
Sanırım en büyük hatam da bu oldu.
Keşke, ben de zaman gibi
Hiç ardıma bakmadan geçip gitseydim.
Beni, hep bu geri dönüşler mahvetti.
Sanki ilk defa tanışıyormuşuz gibi,
Yüzüme bakıp gülümsedi.
Ellerini uzattı.
Ellerini tuttum.
Ellerini,
Bir annenin çocuğunu okşarcasına,
Herkes kendi denizinde
Kendi gemilerini kurtarıyorken fırtınadan
Sen benim denizimde
Kendi gemilerini yaktın
İçinde beni yaktın
İçinde bizi yaktın
Bir morgun soğukluğunda çıplak
Kanat çırpamaz ki kuşlar
Çocukları da ölür baharın
Kalbim üşüyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!