Nuri Can Şiirleri - Şair Nuri Can

Ne zaman “bayram” dense
Gizli bir körük yelpazelenir yaram üstünde
Tozu gözümü yakar, közü yüreğimi
Bir yerde sevgiler ağlar benimle

Küçücük bir çocuktum o zamanlar. Yedi veya sekiz yaşlarında. Kokusuna doyamadığım, sıcaklığını doyasıya içime sindiremediğim annemi kaybetmiştim. Saçımı okşayacak bir anam yoktu artık. Ne de sırtımı örtecek şefkatli bir el. Amansız bir hastalık dediler adına, çocuk aklım ermedi. Çocuk aklım ermedi anayı yavrusundan ayıran, eti tırnağından söken, sevgileri linç eden, adına “ölüm” denen bu “göç” ü. Geceler benimle ağladı sessiz sessiz... Günler benimle... Sabahlar benimle...

Bir aynasın sen
kırık dökük
her parçası bir anıyı gösteren
her parçası bin acıyı

Bilirim seninde esmiş garipsi gönlünde

Bırak tutunayım
deli bir kızın saçlarına
kırıp dökme umutlarımı
beşiğimi salla ama
soldurma yapraklarımı
kırma rüzgar dallarımı

Mavi gözlerin
derin bir nehirdir her gece
kalbimin üzerinden geçer

Mahkumsam kaderime
bükükse boynum

Yüzümüzü sulara bıraktık
hayallerimizi sıvası dökülmüş duvarlara
sardıkça yangınlar içimizi
yoksul bir yaşamın cenderesinde
yaralarımız üşüdü...
Önce miydi, sonra mıydı,

Nerede bir çocuk görsem üşüyen
bende üşürüm biraz
şakaklarımda titrer yüreğim
güneş olmak isterim o an
ısıtmak için ellerini
körpe bedenlerini

küs çiçeğine

Bir rüzgar olsam ıssızda!
alnım kar, kirpiklerimde çiy
dağlardan dağlara esen poyrazlar gibi
soluğuma dağ çiçekleri.taşısa baharlar

Ne zaman seni düşünsem
bir bahar yeşerir tenimde
bir gelincik ürperir
kelebekler uçar mavilere
pınarlara ceylanlar iner
bir dağ yamacında oturup yolunu gözler bir çocuk

Ne zaman seni özlesem
bir çiçek büker boynunu
bir dal kırılır
bir ağaç yaprak döker
efkarlı bir rüzgar eser
kalbimde başlar üşüme

Bir bahar dalı kırılmış içimde
ince bir sızı gibi akıyor duygular derine
ruhumda bir ağlak adam kalmış yalnızca

Ne güneş gülümsüyor artık sımsıcak
ne bahar kokuyor saçları bahçemin