Nuri Can Şiirleri - Şair Nuri Can

Ay ışığına şarkılar Kitap 1 bölüm Aşk

Ey benim ay ışığı kadar güzel sevdiğim
Sen de ay ışığı gibi beni terkedip gitme

1

Hasret Hüzün Ve Gurbet şiirler

1

Hüznün gam çizdiği resimlerdeyim

Kurban {sevginin gül rengi)

Ne zaman “bayram” dense
Gizli bir körük yelpazelenir yaram üstünde
Tozu gözümü yakar, közü yüreğimi
Bir yerde sevgiler ağlar benimle

Yağmur saçlı Kız unutma! bir tek seni sevdim ben, bir tek seni özledim... Sen benim ilham kaynağımdın, sevinç tomurcuğum, sevgi çağlayanım, hayat pınarımdın bir zamanlar... Bir zamanlar saçların bahçemin nazlı çiçeğiydi her dokundukça yeşeren, okşadıkça kokulu güller açan; doyamazdım bakmaya, dokunmaya kıyamazdım... Ellerimi tuttuğunda tanımsız bir sevinç kaplardı içimin denizlerini; gökyüzü benim olurdu, yeryüzü benim...

Yaşamak bir rüyaydı seninle Yağmur saçlı kız, en güzel rüya sendin. İlkbaharda gökkuşağım olurdun, yazmevsiminde yağmurum, sonbaharda rüzgarım, kışmevsiminde fırtınam olurdun, her halini severdim senin...

Seni görmediğim gün bir şeyler eksik gelirdi bana, yabancı kalırdım hayata. Hüzünlü ırmak kuşları gibi bekler dururdum bir kıyıda, sen gelir geçersin diye...

Vahşi çığlıklarla savrulurken çöl
Ölüm askerleri kol gezecek korku vadilerinde yine
Topa tutulacak sığınaklar dört bir yandan
Ayaklar altında kalacak yaralı Filistin ve düşleri

Bilirim birazdan ateşe verilecek yine evler

Sen gülümse hüzün çiçeği
her sabah menekşe koksun yüreğin
gözlerin sevda konuşsun…
sen gülümse
bahar koksun gülücüğün
hüzün sussun

Kalk anam kalk,mevsim umut mevsimi, mevsim bahar
Kalk anam kalk, Allah aşkına kalk
bak mevsim umut mevsimi
papatya mevsimi, gül mevsimi
mevsim bahar
dağlar kar

Gelincikler
hep boynu bükük müdür bu şehirde?
hep ağlar mı salkım söğütler?
sözcükler yeter mi
bir sevdayı anlamaya, anlatmaya?
gök gözlü kız

Şu gurbet ellerde garipçe boynum
büküldüğü yerde gam çiçek açar
vurduğun hançerle kanıyor kalbim
döküldüğü yerde kan çiçek açar

yağmurum yağmıyor hayat gam çölü

Sevinci hırpalanmış öksüz çocuklar gibi
kançanağı gözlerimle
tuz basıp yaralarıma
dünyanın acılarını öptüm
unuttum gülmeyi
öğrendiğimde acı çekmeyi