Nurcan Göksel Şiirleri - Şair Nurcan Göksel

Yaşamayı sevmeli insan
Gökyüzünü sevmeli sabahları

Gelen günü sevmeli
Ne getirdiğini bilmeden

Yazamam
Yaşanmışlıklar olmasa,
Onun içindeki aşk
Ya da
Her türden ayrılıklar.

Çekilmişken bir köşeye,
yorgun anılarla sen
bir hayalin iksiriyle
yeniden doğmuş gibi dirilsen.

Bir uçurtmanın kuyruğuna tutunup

Yıkılıp döküldü mazi
çınlamıyor çocuk sesleri
sokaklarda.
Bağ bozumu gibi gelmiş
koca talan.
Nerde sevgiden sarhoş duygukar,

artık
o eski heyecanlar
yok.
Gencecik yıllarına
yaşlar yüklenmiş,
o eski hafifliğin

YİNE GELSEM ÜSKÜDAR’A


Yine gelsem Üsküdar’a
yine orada olsan,
mendilimi bulsan

Bir küçük uca emanet
kelimeler.
Bezen elimde
bazen elimde değil
cümleler…
Bu kalemin sırrı.

Geçer nice ömür,
Nice boş hayallerle.
İlk gençlik başlar
Biter umut,
Biter önündeki yol.
Değer mi tüketmeye,

Bir saat kulesinin
tik takları neden büyüktür?
Yüksektir ve uzaktırda ondan…
Heybetlidir, gözalıcıdır…
Sahibidir
ayrılmaz koskoca meydandan…

Bir yıldız kaydı aniden
Karşıki cama vurdu gölgesi.
Dileğim cebimde hazır,
Bağlayıverdim ucuna
Olacak biliyorum
Çünkü,