Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

Gitmek isteyenden,
Zorla
Kalmasini istemek
Kendini kandirmak ve
Onada kendinede
Zaman kaybidir.

Icimde,
Derinden gelen bir sizi var
Bilmemki neden?

Yoksa yüregimi söküptemi
Götürdün giderken

Kör kursun degildi,
Son sözüm benim!

Sözümü ,hedefe isabet ettirdim.
Söz, bir kez cikiyor agizdan.

Insan, yürek elverdigince sever.
Insan, inanacagi yere kadar inanir.
Insanin güveni, sarsilana kadar aski tasir.
Insan, kandigi yere kadar kanar.
Insan,umudu tükenen kadar bekler.
Insanin sabrida bir yere kadar

Her yenilgi,basarinin ahbabidir.
Ona yakinlasimin, isisinin
Derecesini yükseltir.

Onlar, zafere yükselen
Merdivenin basamaklarina

Sustukca,
Icinde büyüttügün dagin
Her an
Patlamaya hazir
Bir volkani tasirdi.

Neden birakiyorsunki zamana?
Tipki; Sen gibidir zaman da!

Hem, hayatimi alt üst etmeye merakli!
Hem,de, acimasiz vaadsiz.

Sen simdi,
Cikip geldin ama
Kapi kilitli
Malesef ben yokum!

Anahtar da yok artik

Bana yolun zorlugundan
Dikeninden bahsetme
Sen sordugum soruya
Cevap ver ey yolcu!

Aska cikarmi bu yolun sonu ?

Zorlayamazsin kal diye
Kacmak isteyeni asktan

Her zaman gelene acikti
Kapisi gönlün
Yolsa; gitmek isteyenindi