Nisanın Hatırası Şiiri - Mustafa Alp

bir ay doğar içimde, adı nisan,
ne tam bahar, ne de kıştan kalan bir zaman.
göğsümde ince bir sızı, tarif edemem,
sanki her çiçek biraz hüzün, biraz ben.

yağmur iner usul usul akşamüstü,
bir çocuk ağlar gibi ince, ürkek, süslü.
toprak kokar, eski bir hatıra gibi,
unuttuğumu sandığım her şey geri.

bir pencere açılır içimde ansızın,
perdeler uçar, rüzgarla savrulur yazın.
oysa daha yaz değil, erken bir düş bu,
nisan aldatır insanı, en çok da bunu.

bir yol uzar gözlerimde, taşlı, sessiz,
adımlarım eksik kalmış, yarım ve izsiz.
kim bilir hangi gün bıraktım kendimi,
hangi nisan sabahı kaybettim seni.

ağaçlar yeşerir, ben eskiyerek bakarım,
her filizde biraz daha yalnız kalırım.
zaman yürür, bense geride bir gölge,
adım yok, sesim yok, sadece bir bölge.

bir kuş geçer gökyüzünden habersiz,
kanadında bahar, yüreğinde tarifsiz.
ben bakarım, içimde kırık bir saat,
her tik tak, biraz daha eksilen hayat.

nisan derler, dirilişin ayıymış meğer,
ben her yıl biraz daha eksilirim değer.
çiçekler açar, ben kapanırım içime,
bir ömür sığar küçücük bir iç çekişime.

ve bir gün, belki yine bir nisan sabahı,
uyanamam, biter içimin bu ıslahı.
toprak olurum, yağmurla konuşurum,
belki o zaman, gerçekten kavuşurum.

✍️