Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Gülzâr-ı Dem

Dökülmüş gül izârına sabâdan,
Dem almış bâde, mest-i nigâhımdan.
Akasya gölgesinde meclis-i hâtır,
Sükûnla içmişiz çayı rızâdan.

Hoş Geldin Sabahıma

Soluğu isli bir geceydi bitmek nedir bilmiyordu
Gözlerim takılı kalmıştı bir noktada
Zaman tutuklanmıştı faili ayan beyan bir suçla
Ve canım cenderede sıkışmış

HÜSEYNİ MAKAMI
Yağmurlu Bir İstanbul gecesi
Belli değildi bulutların rengi
Sokaklar ıslak insanlar telaşlı
Hiç telaşım yok ki; deli deli çarpma
Daha sabaha çok var

Hüsn-i zan

Çocukluğundan kalma bir bakış vardı kadının gözlerinde!
Işık huzmeleri birbirini kovalıyordu..
Eğilmiş omzundaki meleğe bir şeyler söylüyor,
Melek ağlıyordu..

Hüsn-ü kabul

Ben sizi nereden tanıyorum bayım?
Hani sisli bulutlar arasından bakarken ben, gülüşü ile günüme gökkuşağı misali renkler seren siz miydiniz?

Hani karanlık bir kuyudayken

İçimdeki Çocuğa Mektuplar
‎
‎Bir Kız Çocuğu Kendini Okurken Büyür
‎
‎Hiç aynaya sessizce baktın mı?
‎Yüzüne değil,

İçimdeki Kız Çocuğuna Mektuplar

Okuyamayanların Arasında Bir Okur Olmak

Bir ev düşünün
duvarları susturulmuş kitap sayfalarıyla örülmüş

İHTİMAL

Sevmeyi hiç bir zaman usulünce beceremedim
ne öğretmeni vardı bu duygunun,
ne ders kitabı.
Düştüm, kalktım, yine sevdim.

Kadının Sabahı

Ayna,
gözlerindeki uykunun tortusunu saklar hâlâ.
Saçlarını tararken,
her telinden

Kadının Unut(a)madığı Dua

Biliyorum
öykülerin dargın alın yazına
yaraların teninde Mecnun
aşk pahasına