Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Ben Nemrut un kızı değildim!..
Ama sen, İbrahimin oğlu oldun ve kırdın içimdeki putları...
Şimdi seyreyle gözlerimde doğan güneşi, ellerimde eriyen kutupları..

Nimet Öner

İçimdeki Çocuğa Mektuplar
‎
‎Bir Kız Çocuğu Kendini Okurken Büyür
‎
‎Hiç aynaya sessizce baktın mı?
‎Yüzüne değil,

İçimdeki Kız Çocuğuna Mektuplar

Okuyamayanların Arasında Bir Okur Olmak

Bir ev düşünün
duvarları susturulmuş kitap sayfalarıyla örülmüş

İdamda Bir Tarih

Dağ, o gün erkenden uyandı.
Sis, Munzur’un omzuna çöktü

İHTİMAL

Sevmeyi hiç bir zaman usulünce beceremedim
ne öğretmeni vardı bu duygunun,
ne ders kitabı.
Düştüm, kalktım, yine sevdim.

İki İpin Arasında Bir Ülke

Gece uzundu.
ip daha uzundu.
Bir ucunda baba,
bir ucunda oğul.

İKİNCİ SIR

İlk sırrın gölgesi ardımda kalırken
önümde karanlık bir yol belirdi
taştan değil zamandan örülmüş
kum saatinin dökülen taneleriyle

İKİ SES BİR HAKİKAT

Kadın
Ben kandilimi gözyaşlarımla yaktım
Sözlerin gölgesinde titredim
Rabbim şahidim oldu,

İLK SIR

Doğuşun ardından bir sessizlik çöktü
öyle bir sessizlik ki
kendi kalp atışım bile
başka bir dünyanın kapısını çalıyordu

İlyas

İlyas yürüyordu
Geceye, geçmişine, Asya’nın sessizliğine doğru.
Bir yokuşta durup gökyüzüne baktı
Ve orada, iç sesiyle konuştu