Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Kibrin Krallığı Taçsız Tahtlar

Yeryüzü doldu taçsız krallarla,
her biri kendi aynasında tanrı oldu.
Kibirle baktılar toprağa,
oysa o toprak

KİMYA HATUN’A

Suskunluğun Şiiri

Ey Kimya,
adı suskunlukla yazılan kadın,

Kimya Hatun Sessizliği

Bir kadın sustuğunda, devrim sessizce hazırlanır.

Sen sustuğunda
bir kadının bağrı çatladı uzaklarda

Kırık Cümle

Ben daha doğmadan
Henüz kalbim atmazken bile
senin adın yankılanıyordu içimde.
Bilmiyordum sen kimdin,

İçimdeki Çocuğa Mektuplar
‎
‎Bir Kız Çocuğu Kendini Okurken Büyür
‎
‎Hiç aynaya sessizce baktın mı?
‎Yüzüne değil,

İçimdeki Kız Çocuğuna Mektuplar

Okuyamayanların Arasında Bir Okur Olmak

Bir ev düşünün
duvarları susturulmuş kitap sayfalarıyla örülmüş

İdamda Bir Tarih

Dağ, o gün erkenden uyandı.
Sis, Munzur’un omzuna çöktü

İHTİMAL

Sevmeyi hiç bir zaman usulünce beceremedim
ne öğretmeni vardı bu duygunun,
ne ders kitabı.
Düştüm, kalktım, yine sevdim.

İki İpin Arasında Bir Ülke

Gece uzundu.
ip daha uzundu.
Bir ucunda baba,
bir ucunda oğul.

Kâr bulutları

Soğuk iklim insanıyım ben; üşümelerimde, yalnıznlıklarımda sığınırım yüreğime.
Ondandır hep sıcak tutşum sol yanımı.
Ondandır ayaz değdirmemem gülleri eksik olmayan bahçeme.
Bakmayın siz ağlayacakmış gibi duran çehreme, hüzün besleyen gözlerime.