Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Göğe Asılı Umut

Ben her akşam
el sallarım güneşe
Sanki vedalaşır gibi bir dostla,
sanki alnına öpücük kondurur gibi bir çocuğun

Gökkızın masalı

Belki bir dua idin amin denmeyen
Belki bir dilektin kabul görmeyen
Belki sarhoş bir sabahdın

Gökyüzü ile Konuşmalar

Ey mavi örtü,
Geceleri yıldızlarla saçlarını tarayan,
Gündüzleri güneşle alnını aydınlatan gökyüzü,
Sana bir soru soruyorum

Bilirim 
Yıldızlar  gözlerinden akar
Güneş ellerinden doğar
Ve senin yüreğinden yükselir aydınlık tüm şafaklar

Gök Yüzüne Salınan Dilek Feneri

Akşam oldu kasabada,
gökyüzü mora çalıp yıldızla boyanırken,
Düşçü Kız bir çukurdan
küçük bir fener çıkardı.

Gökyüzünü kucaklamak

Bu sabah içimde esen rüzgarın ıslığıyla uyandım
Bir şarkı söylüyordu yüreğimdeki küçük kız! Gözlerimi kapayıp dinlemeye başladım
"Olan oldu giden gitti
Bir sen varsın şimdi birde ben diyordu içli içli "Hadi birlikte söyleyelim" dedi,

Gölge

Sen misin oradan bakan
Geceden dökülen hüzün sen misin
yoksa ben miyim
yokluğuma gömülmüş bir siluet gibi duran

Gölgeler de

Anlamı yitirir zaman
Dakikalar birer yabancı olur
Adımı unuturum, adını unuturum
Ve kalırım sadece bir gölge

Gölgemi Af Ettim

Ben seni affettim, gölgem
Yarım kalan tüm kadınlıklarım adına
Sol elimle büyüttüğüm korkuları
sağ elimle eylediğim duaları

İlk Sır Gölgenin Hatırası

Karanlığın kuyusuna indiğimde
suya değil
zamanın kırılmış aynalarına dokundum
Her parça yüzümün unuttuğu bir anıydı