Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

İçimdeki Çocuğa Mektuplar
‎
‎Bir Kız Çocuğu Kendini Okurken Büyür
‎
‎Hiç aynaya sessizce baktın mı?
‎Yüzüne değil,

İçimdeki Kız Çocuğuna Mektuplar

Okuyamayanların Arasında Bir Okur Olmak

Bir ev düşünün
duvarları susturulmuş kitap sayfalarıyla örülmüş

İdamda Bir Tarih

Dağ, o gün erkenden uyandı.
Sis, Munzur’un omzuna çöktü

İHTİMAL

Sevmeyi hiç bir zaman usulünce beceremedim
ne öğretmeni vardı bu duygunun,
ne ders kitabı.
Düştüm, kalktım, yine sevdim.

İki İpin Arasında Bir Ülke

Gece uzundu.
ip daha uzundu.
Bir ucunda baba,
bir ucunda oğul.

Kâr bulutları

Soğuk iklim insanıyım ben; üşümelerimde, yalnıznlıklarımda sığınırım yüreğime.
Ondandır hep sıcak tutşum sol yanımı.
Ondandır ayaz değdirmemem gülleri eksik olmayan bahçeme.
Bakmayın siz ağlayacakmış gibi duran çehreme, hüzün besleyen gözlerime.

Bir adam ve bir kadın,

en safi dönemlerinde,

yüreklerine sevda düşmüşken

Kavuşmanın Baharı

Bir gün gelecek
şehirlere çiçekler yağacak
yollar güllerle açılacak sana
Ben, tüm yaralarımla

Kayıp Bahçe

Bir vadiden geçtim adı hiç söylenmemiş
rüzgârı bile gizlerin dilinde esiyordu
Zaman orada uykuya dalmış bir çocuktu
akrep ile yelkovan birbirine kavuşamıyordu

Kendi Kendime

Seviyorum dedi
Ben inandım
Bir çocuğun masala inanışı gibi saf
Bir kuşun göğe kanatlanışı gibi özgür