Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Beklemekten Başka Şiir Bilmiyorum

Kapı aralığında kaldı sesin,
bir “hoşça kal” bile değildi
susmanın en ağır haliydi.

BEN BU GÜN TERKEDİYORUM KENDİMİ
Gözlerini güneş sandım ve yalancı bir sabaha açtım gözlerimi, Azra yüreğim vakitsiz öten bir kuş gibiydi boynunun vurulacağını bilmedi-bilemedi. Şimdi unutmaya çalışmalıyım sana dair herşeyi…
Mesela; gözlerimden bakışlarını düşürüp unutmalıyım gözlerini, Hayalimde sis bulutları arasından bakarken bile, hani şu aklıma nifak katan gözlerini. Kuyusunda boğulduğum, kuytusunda savrulduğum, kuyruğunda mülteci, Kirpiğinde sararan bir yaprak gibi asılı kaldığım.
Gözlerin diyorum sevgili; Pervane misali ateşine koştuğum, Konuştuğum…
Sustuğum…
Coştuğum… Durduğum… Bakmaya kıyamadığım, bakarken doyamadığım, Aklıma her gelişinde darmadağın olduğum…

Ben Buradayım

Bir kadın vardı,
gülüşü bahar gibi,
ama içinde bin sonbahar susmuştu.

Camdaki kadın

Dün akşam yorulup gitmişti Güneş yine geldi bu sabah aynı saatte söz verdiği gibi yine
Nazenin bir kadın narin parmaklarıyla araladı perdesini göz göze geldi güneşle
Güneş kıskandı cama vuran şafkını

Cam Kırıkları

Bazı susmalar vardır
bir dudağın ucunda başlar
ve gözbebeklerinde biter
Sen sustuğunda

Can kırığı

Bu günlerde,
Mevsimler yolunu şaşırmış,
İklimler huyunu unutmuş olmalı!
kıpırdamıyor tek yaprak bile

Çarşamba Kadını


Bir efsanenin karanlığında unuttuğumuz gölgeler için

Gece yarısı

Çarşamba Kadını

En çok kendine tuttuğu yasın ortasında ayakta kalan kadına

O, haftanın ortasında unutulmuş bir sessizliktir
Ne başlangıca dâhil

Ceplerimde  Mavi Düşler
‎
‎Bir elma şekeri aldım bakkaldan,
‎cam tezgâhın ardında gülümsedi bakkal amca:
‎“Ücreti evlat?” dedi usulca.
‎

Ceplerinde Mavi Düşler Taşıyan Kız

Bir zamanlar,
gökyüzü mor, yeryüzü pamuk şekeri gibiyken,
küçük bir kız yaşardı bir kasabanın
en eski sokaklarından birinde.