Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

GÜLÜMSEYEN ÇIĞLIKLAR

Hayatın bana çizdiği yolda hep aydınlığa doğru yürüdüm
Güneşi kucaklayacağımı düşündüm ve hep karanlıkta kaldım
Yolumu kaybetmemek için içimdeki bütün kandilleri, meşaleleri ateşe verdim
Yüreğimin gökyüzünde solgun duran güneşe aydınlık taşıdım durdum

Gülüşlerin Şiiri

Gülüyorsan dünya seninle gülüyor
Her kahkahan gökyüzüne bir melodi bırakıyor
Sesin rüzgârda
Gözlerin yıldızlarda parlıyor

Gülzâr-ı Dem

Dökülmüş gül izârına sabâdan,
Dem almış bâde, mest-i nigâhımdan.
Akasya gölgesinde meclis-i hâtır,
Sükûnla içmişiz çayı rızâdan.

Güneşin Şifası

Bugün bir güneş doğdu ki,
yalnız gökyüzünü değil,
yaralı kalpleri de ısıttı.

Güneş Seninle Konuşur

Bir gün değil,
her günün başlangıcında
adını fısıldıyor rüzgâr
Sabah Güneşim diyor,

GÜNEŞTEN ÖNCE DÜŞ GÖZLERİME

Seni düşündüm İstanbul'a yağmur yağarken
Tüm şehir uykusundan uyandı
Seni düşündüm
Çığlık çığlığa kuşlar yağmura aldırmadan mavi düşlere

Gün/ya

Ne taşıdık geçmişten günümüze?
Kaybettiklerimizden geçtim güzellik adına ne kaldı elimizde?
Bozulmuş gökyüzü yer yüzü düzen yetmiyor...
Kör edilmiş Güneş'in iki gözü

HAKİKİ AŞK

Bir adam vardı seviyorum dedi
Kadın inandı yüreğini verdi
Masum bir duaydı dudaklarında
Sevgi oyun olmaz diye içten söyledi

HASRET DOKUZ DOĞURSUN

Sensiz olamayacak kadar sen dursam,

Yokluğunda nefessiz kalıp,

Hasretin Çığlığı

Geceye sığmadı adın
yıldızlar tek tek düştü avuçlarıma
Rüzgâr saçlarını taşıdı bir şehirden ötekine
ben ise kokunu kaybettim