Nefisten Aşka Şiiri - Mustafa Alp

nefsini sustur ey gönül, hakikati duysun can,
bir lokma huzur yeter, isteme saray hanuman.
şatafat dediğin gölge, bir gün savrulur gider,
toprak olur servetlerin, baki kalan aşk ile iman.

altın taslarda içilen şarap da susuz bırakır,
bir dervişin kırık testisi bazen cihana bakır.
gösterişin ateşi çok, ama külü soğuktur,
mütevazı bir kalbin ışığı geceyi yakar.

nefsine zincir vurmazsan, gönlün esir olur,
her arzu bir cellattır, insanı zehir olur.
bir bakışlık dünyanın nesine mağrur oldun,
sabah gülen yüzlerin akşamında kahır olur.

sev görünmeyeni sen, sır perdede saklıdır,
hakikatin yolu bazen sessizlikte haklıdır.
niyetin temiz ise, söz söylemen gerekmez,
çünkü insanın özü gözlerinden aklıdır.

bir yudum aşk içene bin cihan dar gelir,
kalbi diri olana her diken gül verir.
tahtlar çöker bir günde, saltanat yel olur,
aşkla yürüyen kulun ayak izi nur verir.

ey gönül, kendin için ne çok put büyüttün sen,
bir avuç dünya için nice can çürüttün sen.
oysa bir yetim gülsün diye eğilseydin biraz,
belki de arşa çıkan kapıyı yürüttün sen.

mustafa der ki, dünya dediğin bir solukluk handır,
bugün sana gülen yüz yarın belki figandır.
kadehler kırılır elbet, şarap dökülür yere,
lakin aşkın sarhoşluğu sonsuza dek candır.

bir hırka yeter bazen bir ömrü taşımaya,
bir güzel söz yetermiş kırılmışı sarmaya.
nefsini öldür ey can, kalbini diri tut ki,
insan dediğin gelir sevgiyle tamamlanmaya.

aşkı kılavuz eden kaybolmaz yollarında,
rahmet çiçek açarmış sabrın ilk baharında.
ustalık elde değil, gönülde pişen sırdır,
hak kapıyı aralarmış tevazı diyarında.

ey mustafa, unutma dünyanın hükmü yalan,
bir gün susar bütün ses, diner bütün bu talan.
geriye bir dua kalır, bir de güzel bir kalp,
gerisi rüzgar olur, savrulur zamandan…

✍️