Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Menemeni soğansız yapsaydın menemeni tercih ederdi herkes
Okumak karın doyurmuyor küpüş şeker

Yeter ulan yeter
Yüreğimin sol kapağını burktun

Sus lan yeter
Kolunu bacağını kurarım senin

Sabah sabah ne yedin sen

Sabah sabah böyle bir espri beklemiyordum senden küp şeker

sen sustun diye ben sustum
belki de ben sustum diye sen sustun
Sustuk şiraze

düşlerin en güzelinde çıktın karşıma, 90’ların başıydı
Ankara bizi ağırlayan geniş bir handı
kalabalıktı, karışıktı, onun da vardı geceleri ay ışığı pek alımlı
ama sisli, puslu, dumanlıydı
seni sımsıcak uyutmak geçti içimden
sonra da seyretmek uykunu, yerin Cebeci civarı
ben yalnız adam, baktım sana uzun uzun odamın penceresinden
üstelik aramızda dizi dizi tepeler vardı
olsundu, seni görmese ela gözlerim ne çıkardı

bırakma beni bana
beni bana bırakma Şirâze

belli ki yol dirâyet ister, bende yok
belli ki yol metânet ister, bende yok
belli ki yol hep ister Şirâze
karşıma çıkanlardan suya, kurda, kuşa,
bir de taşa, toprağa, duvara hüzün bıra­kırım
her yerde izim Şirâze, her yerde izin Şirâze

kendimle hemhâl olayım diye bir hücreye kapansam da temrin etsem aşkı beş vakit
ellerim mi ağlar, saçım mı; gözlerim mi ağlar, ruhum mu Şirâze
saysam her damlayı bir bir, bağlasam birbirine bir bir ve bir bir Şirâze, akar mıyım eşiğine