© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Çok çok iyi..
Unuttuğum bir hissi hatırladım.
Meğer bazı sözler insanın içine bırakılan küçük ışıklarmış.
Yalan yok..
Gül Den
Bana doğru bakıldığında görünen en güzel şey, bende olan değil de senden bana yansıyan olurdu. Çünkü insanın gözünde sevdiği birinin bıraktığı izden daha güzel bir manzara yoktur.
İçimde kimsenin bilmediği bir şehir taşırım,
Sokaklarında eski yağmurlar, yeni umutlar vardır.
Beni tanımak isteyen geceye baksın;
Çünkü en gerçek hâlim biraz karanlıkta parlar.
İyiliğin kıyısında, yorgunluğun gölgesinde oturuyorum diyelim.. oturduğum yerde seni görünce mutlu oldum Güldencim.:)))
Ya sen nasılsın?
.. gitmeliyim.
Ama nereye?
Nereye kaçabilirdi ki insan o kalbi içinde taşırken.
Bazı insanlar hayata girmez; insanın içinde zaten eksik olan bir yeri tamamlamak için gelir.
Canım sevgilim…
Sen, hayatın kalabalığında bana ayrılmış sessiz bir limansın.
Herkes bir şeyler anlatırken, ben senin susuşunda bile kendime ait bir cümle buluyorum.
Gözlerin, yorulduğum günlerin akşamına doğan bir ışık gibi.
Seni sevmek, bir kalbin içinde kendime ait bir yer bulabilmekmiş.
Ve ben, en çok da sende kendim olmayı sevdim.
?si=4lo-4FtkXFfhrDM1
Bir zamanlar görmezden gelinmenin can yaktığını düşünürdüm.
Şimdi ise bunun bir tercih olduğunu biliyorum.
Çünkü insan görmediğinden değil, görmek istemediğinden gözünü kaçırır.
Kalbin de arşivi var gerçekten. İnsan bazı şeyleri unuttuğunu sanıyor sadece. Bir şarkı çalıyor mesela, yıllardır uğramadığın bir duygu kapıyı içeriden açıyor.
Sanırım yıllarca sustuğun şeyler, aslında hâlâ içeride bir yerde yaşamaya devam ediyor.