Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Kibir, aynanın önündeki karanlık gölgedir.
Aslı Birer

Merhaba Vezir bey,
Bahsi geçen sayfayı gördüm ne yalan söyleyeyim bir kitabın ardına sığınıp kadınlara hakaret amacı güttüğünü düşündüm. Çünkü özellikle bu başlığı gündeme getirmek belki kitabın içeriğini bilmiyorum çünkü okumadım. Anlatılmak istenen eğer kitabın muhteviyatı dahilinde kadınların yaşadıkları haksızlıklar ve adaletsizlikler idiyse. Bunu videolar ekleyerek değil amacını ve günün önemini belirten bir açıklama ekleyerek yapmalıydı. Bu saatten sonra hiçbir açıklama beni de ikna edemez. Duyarlılığınız için ve bugün de kadın haklarına gösterdiğiniz özen için size teşekkür ediyorum.
Ve eşinizin de dünya kadınlar gününü bu vesileyle kutluyorum.

AMANSIZ HASTALIK

Zamanın tesadüfi bir saatiydi yollarımızın çakıştığı ufkumun birleştiği yerdeydim o gün…
Ve oldukça büyümem için yeterli zaman geçirmiştim kendiliğimle.
Senin siyah gözlerine baktıkça titrek kelimelerinin ardındaki hikayeni dinlemek istiyorum bir an evvel.
Kadın kadın duruşunla anlatmaya başladın ya! Sen anlattıkça ben küçülmeye başladım, ufuk çizgim her dakika biraz daha silikleşiyor, biraz daha eriyorum…
Tek lüksünün nefes almak olarak sana sanki bahşedilmiş gibi nobran bir zihniyetin arsızca ve umarsızca, vicdansızca bedeninin ve ruhunun aldığı yaralarından üzerime sıçrayan acılarını derinden hissediyorum.
Karşımda enikonu cevval bir anne duruyor. Saldırganlığın ve sevgisizliğin dibine kadar vuran ruhunu çocuğunun gözlerine uğratmamış tıpkı istinad duvarı gibi set çekmişti bedenini, çektiği acılarla çocuğunun arasına.
Benimsemişti çaresizce kocasının sarhoş hallerini, ilgisizliğini, şiddetini, sevgisizliğini.
Sen anlattıkça kaybolup gittim ve çok büyüdüğümü düşünürken senin o çocuk bedeninde hiç de büyümediğimi ve benim aştığım engellerin, senin yaşadıkların, ancak kariyer sahibi bir çocuk olduğumu gösterdi bana.
Karşımdaki insan sadece on yedi yıl yaşamış ama kırk yaşındaki kadar olgun bir kadındı.
O an empati yaptım ve bir dakikasına bile katlanamayacağım bir hayatı göğüslemiş koskoca bir yürek duruyordu karşımda.
Ve tek düşündüğü artık ördüğü duvarın tuğlalarının yıkılmaya başlaması ve çocuğunun duvarın ardındaki mutsuzluğu görmemesiydi.
İşte kadın bu kadar asil çünkü kadın yaşı ne olursa olsun anaçtı.
Bu duygusal çöküşün girdabında odaklanabildiği sadece çocuğuydu. Nasıl bir karanlıkta olduğunu göremiyor buna rağmen direniyordu, farkındaydı aslında tükendiğinin ama anneliğine yakıştıramıyordu duygularını. Bilmiyordu ki hissettiği duyguları doğru, yaşadığı hayatı yanlıştı. Korkuyordu! Çok korkuyordu! Aslında yıkılmaya başlayan şey, korkularıydı, acılarıydı, sevgisizliğiydi, ona yakıştırılan ve haketmediği hayatıydı yıkılan. Çünkü artık uyanışı başlamıştı. Şimdiye kadar ona reva görülen acılarla mücadele ediyordu şimdi ise kendisiyle mücadele etmeye başlamıştı. İlk korkusu ise hayatındaki en değerli varlığıydı onun zarar görebileceği düşüncesiyle korkuyordu. İşte hayat onun ve çocuğu için o gün başlayacaktı.
Ve o gün onun o çocuk yüreğine dokunmak onunla kendime yeniden bir pencere yaratmak ufuk çizgisine daha gerçekçi bakmayı ve hiçbir zaman ben oldum dememeyi de bir kere daha gördüm. Anladım ki! Yolun sonuna kadar öğreneceğim hem de hiç durmadan. Ve kadın diyorum, kadının kurdu değil yurdu olursa bizlere reva görülen tüm adaletsizlikler ile birlikte ve beraberce daha kolay üstesinden geleceğiz.

Aylardan ilkbaharın ilk saatleri ve ilk cemre düşünceden düştü, aylar sonra sayfaya…
Şimdi en samimi dörtlüklerin açma zamanı.
Şiir, yürekten dökülen yağmurlardır
Hem tuzlu, hem de bir o kadar bereketli
Binbir notası var,
Her telden çalar
Bazen yar’ dan , bazen ar’ dan, bazen vatan, yani ne varsa yürekten artakalan
Hep sevda, hep sevda’ dan…

Nadir zamanlar var işlendiğim
tıpkı çakıltaşı gibi hissettiğim.
Üzerimde binlerce ton suyun serinliği
Tıpkı şefkatli bir el gibi suratımı yalayıp geçen,
Kum tanelerine sarılıp içlendiğim, irili ufaklı binlerce çakıl taşı var etrafımda
Gözleri yok ve oldukça hissiz.
Aslı Birer

Ben, Ege’ yim!
Evet evet, Ben, Ege’ yim!
Sakin, berrak, küçük ve sade bir koy’ da
Avuçiçi mutluluklarda yüzmek istiyorum
Tıpkı minik deniz yıldızı gibi
Dingin, bir o kadar da mavi!
Aslı Birer

?si=U2AOFIlOKu3BzCWQ

Gerçek acılarla karşılaşınca derinden hissederek anlayabilirsin, o güne kadar henüz çocuk olduğunu. İnsanı büyüten meğerse bir saliselik zaman dilimiymiş, yıllar büyürken sadece büyüdüğümüzü sanmışız hepsi bu. .
Aslı Birer

Çilek gibi sarıp sarmalasaydın toprağımı küskün çilekler verirdim yine de.
Aslı Birer

Pamuk ipliğine bağlanmış dünya,
zoraki tutunuyor sevgi toprağa
Ne can kaldı özünde, ne ana
Karıştı birbirine arapsaçı gibi
Tohum da hibrit oldu, İnsan da
Aslı Birer

İnsan’ ın şaşması onu insanlığından etmez, bilakis çok insan’i dir şaşmak. İnsan, insanlıktan, düşünmekten vazgeçtiğinde çıkar. Şaşan ve hata yapan insan, telafi edebilir ve tekrar etmez çünkü şaşırdığı şey her ne ise onun gelişimine katkı sağlar. Sanıldığı gibi onu aşağılık, ya da onursuz, ya da cahil yapmaz. Bilakis cesaret ettiği için hayat ona ödül olarak inşaa ettiği hayata bir tuğla koyar. Oysa kötücül düşünme farklıdır. Bilinçli yapılır. Bilinsizce başlayabilir ama hatayı anladıktan sonra ona devam etmek tercihtir. İnsanlar da tercihleri doğrultusunda şekillenir. İşte bu yüzden hata insana mahsus bir özelliktir ve onu geliştirir. Çok insan tanıdım ben yaptığı hatadan dolayı kendisini ömrü boyunca cezalandırarak hayatını kendisine de çevresindekilere de zehir eden. Buradan beni okuyan güzel insanlar.

İnsan, en çok da kendisinin aynasıdır. Kendini tanıma yolculuğunda ayaklarına, ayakkabılarına rağmen çok diken batacak. Bu dikenlerin sayesinde geriye senden güzel bir hayat inşaası kalacak. İnsanlığından utanma, eğer birileri yaptığın hatanın farkında ve sürekli yüzüne vuruyorsa bil ki en az senin kadar suçludur. Ya yaptığın hatada payı ve çıkarı vardır, ya da seni üzgün görmek ona bilmediğin bir sebepten dolayı haz veriyordur.
Bu hatalar seni insanlığından etmez, ama bile isteye sana zarar veren hasmını eder.

Her şeyin en büyük delili sürekliliktir, iyilik de kötülük de olabilmesi için süreklilik gerekir.

İnsanı insan eden de insanlığından eden de kendi tercihleridir.
Aslı Birer