Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Nasılım?” diye sorarsan;

Bir yanım hâlâ hayata inanıyor, bir yanım yaşadıklarının sessizliğinde dinleniyor. Çok şey kırıldı içimde ama beni kıran şeylerin hiçbirine dönüşmedim.
Bugün nasılım biliyor musun?
Eskisi kadar anlatmıyorum, daha çok hissediyorum. Eskisi kadar beklemiyorum, kendimi seçiyorum. Ve artık iyi olmak, hiç acımamak değil; acıların içinden geçerken ruhunu kaybetmemekmiş, bunu biliyorum.

İnsan, kendi değerini anladığı gün herkese kendini anlatma ihtiyacından vazgeçer.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerle verilmez; insanın hayatını nasıl yaşadığıyla verilir. Her söze karşılık verebilecek kadar çok şey bilip susmak, yenilmek değildir. Bazen susmak, karşındakine verilebilecek en büyük cevaptır. Çünkü insan, her savaşa girerek değil; hangi savaşın kendi ruhuna değmeye değer olduğunu bilerek büyür.
Ben artık insanların beni sevip sevmemesine göre değil, aynaya baktığımda kendime yabancılaşmamaya göre yaşıyorum.
Kimse beni alkışlamasa da doğrularımdan vazgeçmem. Birileri uzaklaşmasın diye kendimden eksilmem. Çünkü insan, başkalarının gönlünde yer açmak uğruna kendi içinde küçülüyorsa, kazandığı hiçbir sevginin gerçek bir anlamı kalmaz.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendini kaybeden çok insan gördüm. Ama kendi ruhunu koruyabilen insanın yalnızlığı bile başka olur; sessizdir ama başı diktir.
Benim için asıl mesele sevilmek değil artık…
Kendime verdiğim sözü bozmadan yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar seni yanlış anlayacak, bazıları seni sevmeyecek, bazıları sessizliğini zayıflık sanacak.
Varsın öyle sansınlar.
İnsan, herkesin gözünde doğru görünmek zorunda değil.
Yeter ki kendi vicdanında eğilmesin.
Çünkü hayatın en ağır kaybı, bir insanı kaybetmek değildir;
birilerini kaybetmemek uğruna kendini kaybetmektir.

İnsan, kendi değerini anladığı gün herkese kendini anlatma ihtiyacından vazgeçer.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerle verilmez; insanın hayatını nasıl yaşadığıyla verilir. Her söze karşılık verebilecek kadar çok şey bilip susmak, yenilmek değildir. Bazen susmak, karşındakine verilebilecek en büyük cevaptır. Çünkü insan, her savaşa girerek değil; hangi savaşın kendi ruhuna değmeye değer olduğunu bilerek büyür.
Ben artık insanların beni sevip sevmemesine göre değil, aynaya baktığımda kendime yabancılaşmamaya göre yaşıyorum.
Kimse beni alkışlamasa da doğrularımdan vazgeçmem. Birileri uzaklaşmasın diye kendimden eksilmem. Çünkü insan, başkalarının gönlünde yer açmak uğruna kendi içinde küçülüyorsa, kazandığı hiçbir sevginin gerçek bir anlamı kalmaz.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendini kaybeden çok insan gördüm. Ama kendi ruhunu koruyabilen insanın yalnızlığı bile başka olur; sessizdir ama başı diktir.
Benim için asıl mesele sevilmek değil artık…
Kendime verdiğim sözü bozmadan yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar seni yanlış anlayacak, bazıları seni sevmeyecek, bazıları sessizliğini zayıflık sanacak.
Varsın öyle sansınlar.
İnsan, herkesin gözünde doğru görünmek zorunda değil.
Yeter ki kendi vicdanında eğilmesin.
Çünkü hayatın en ağır kaybı, bir insanı kaybetmek değildir;
birilerini kaybetmemek uğruna kendini kaybetmektir.

İnsan, kendi değerini anladığı gün herkese kendini anlatma ihtiyacından vazgeçer.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerle verilmez; insanın hayatını nasıl yaşadığıyla verilir. Her söze karşılık verebilecek kadar çok şey bilip susmak, yenilmek değildir. Bazen susmak, karşındakine verilebilecek en büyük cevaptır. Çünkü insan, her savaşa girerek değil; hangi savaşın kendi ruhuna değmeye değer olduğunu bilerek büyür.
Ben artık insanların beni sevip sevmemesine göre değil, aynaya baktığımda kendime yabancılaşmamaya göre yaşıyorum.
Kimse beni alkışlamasa da doğrularımdan vazgeçmem. Birileri uzaklaşmasın diye kendimden eksilmem. Çünkü insan, başkalarının gönlünde yer açmak uğruna kendi içinde küçülüyorsa, kazandığı hiçbir sevginin gerçek bir anlamı kalmaz.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendini kaybeden çok insan gördüm. Ama kendi ruhunu koruyabilen insanın yalnızlığı bile başka olur; sessizdir ama başı diktir.
Benim için asıl mesele sevilmek değil artık…
Kendime verdiğim sözü bozmadan yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar seni yanlış anlayacak, bazıları seni sevmeyecek, bazıları sessizliğini zayıflık sanacak.
Varsın öyle sansınlar.
İnsan, herkesin gözünde doğru görünmek zorunda değil.
Yeter ki kendi vicdanında eğilmesin.
Çünkü hayatın en ağır kaybı, bir insanı kaybetmek değildir;
birilerini kaybetmemek uğruna kendini kaybetmektir.

İnsan, kendi değerini anladığı gün herkese kendini anlatma ihtiyacından vazgeçer.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerle verilmez; insanın hayatını nasıl yaşadığıyla verilir. Her söze karşılık verebilecek kadar çok şey bilip susmak, yenilmek değildir. Bazen susmak, karşındakine verilebilecek en büyük cevaptır. Çünkü insan, her savaşa girerek değil; hangi savaşın kendi ruhuna değmeye değer olduğunu bilerek büyür.
Ben artık insanların beni sevip sevmemesine göre değil, aynaya baktığımda kendime yabancılaşmamaya göre yaşıyorum.
Kimse beni alkışlamasa da doğrularımdan vazgeçmem. Birileri uzaklaşmasın diye kendimden eksilmem. Çünkü insan, başkalarının gönlünde yer açmak uğruna kendi içinde küçülüyorsa, kazandığı hiçbir sevginin gerçek bir anlamı kalmaz.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendini kaybeden çok insan gördüm. Ama kendi ruhunu koruyabilen insanın yalnızlığı bile başka olur; sessizdir ama başı diktir.
Benim için asıl mesele sevilmek değil artık…
Kendime verdiğim sözü bozmadan yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar seni yanlış anlayacak, bazıları seni sevmeyecek, bazıları sessizliğini zayıflık sanacak.
Varsın öyle sansınlar.
İnsan, herkesin gözünde doğru görünmek zorunda değil.
Yeter ki kendi vicdanında eğilmesin.
Çünkü hayatın en ağır kaybı, bir insanı kaybetmek değildir;
birilerini kaybetmemek uğruna kendini kaybetmektir.

İnsan, kendi değerini anladığı gün herkese kendini anlatma ihtiyacından vazgeçer.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerle verilmez; insanın hayatını nasıl yaşadığıyla verilir. Her söze karşılık verebilecek kadar çok şey bilip susmak, yenilmek değildir. Bazen susmak, karşındakine verilebilecek en büyük cevaptır. Çünkü insan, her savaşa girerek değil; hangi savaşın kendi ruhuna değmeye değer olduğunu bilerek büyür.
Ben artık insanların beni sevip sevmemesine göre değil, aynaya baktığımda kendime yabancılaşmamaya göre yaşıyorum.
Kimse beni alkışlamasa da doğrularımdan vazgeçmem. Birileri uzaklaşmasın diye kendimden eksilmem. Çünkü insan, başkalarının gönlünde yer açmak uğruna kendi içinde küçülüyorsa, kazandığı hiçbir sevginin gerçek bir anlamı kalmaz.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendini kaybeden çok insan gördüm. Ama kendi ruhunu koruyabilen insanın yalnızlığı bile başka olur; sessizdir ama başı diktir.
Benim için asıl mesele sevilmek değil artık…
Kendime verdiğim sözü bozmadan yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar seni yanlış anlayacak, bazıları seni sevmeyecek, bazıları sessizliğini zayıflık sanacak.
Varsın öyle sansınlar.
İnsan, herkesin gözünde doğru görünmek zorunda değil.
Yeter ki kendi vicdanında eğilmesin.
Çünkü hayatın en ağır kaybı, bir insanı kaybetmek değildir;
birilerini kaybetmemek uğruna kendini kaybetmektir.

bırakkim kimin yanında durabilir,kim kimi sevebilir,kim hangi yolda yürüyebilirdiye kurallar yazsın.

ben senin adınıiçimde bir yere yazdım.

silinmesi için değil;

kimseye göstermedenorada yaşayabilmek için.

çünkü aşk bazeniki insanın birbirine kavuşması değildir.

bazenbütün dünyanın karşısındabir insanın içinden geçensessiz bir “sen”dir.

ve ben,

o “sen”in içindekendime aitbir ömür buldum.

Sevdiğin insanın yanında susabilmek… Söylenecek hiçbir şey kalmadığından değil, gözlerinin zaten her şeyi anlatmasından

Sevdiğin insan yanında oturur, eli masanın üzerinde durur; dokunmaya cesaret edemezsin. O birkaç santimlik mesafe, bir ömre sığmayan bütün duyguları anlatır.ama o birkaç santimin içinde söyleyemediğimiz bir ömür, yaşayamadığımız bir aşk vardır

Bazı geceler vardır... İnsan ne geçmiştedir ne gelecekte. Sadece kendi ruhunun eşiğinde oturur.
Sessizlik konuşur o zaman. Rüzgâr değil, kalbin içinden geçen görünmez bir nefes dokunur insana. Anlarsın ki bütün ömrün boyunca dışarıda aradığın kapı, hep içerideymiş.
Ruhun bir aynadır. Kirlenmez... Sadece unutulur.
Hayat, bize sürekli kim olduğumuzu değil, kim olmadığımızı öğretir. Her ayrılık bir perde indirir, her acı, sahte benliğimizden bir parça koparır. Canımızın yanması bazen kaybetmek değildir; hakikatin, kalbe sığacak kadar yaklaşmasıdır.
Belki de insan, Tanrı'nın en büyük mucizesi olduğu için değil, kendi içindeki sonsuzluğu fark edebilecek tek varlık olduğu için bu kadar derin bir yalnızlık taşır.
Kalbimizin en sessiz odasında, adı konulamayan bir özlem yaşar. Kimine göre sevda, kimine göre Allah, kimine göre hiçliğin çağrısı...
Oysa belki de hepsi aynı nehrin farklı kıyılarıdır.
Bir gün bütün sorular susacak. Ne "Neden?" kalacak, ne de "Keşke..." Sadece var olmanın tarifsiz huzuru kalacak.
Ve o an anlayacağız: Hiçbir gerçek, sevgiden daha büyük değildi. Hiçbir hakikat, merhametten daha parlak değildi. Ve hiçbir yolculuk, insanın kendi özüne dönmesinden daha uzun değildi.
Belki de bütün ömür, tek bir cümleyi hatırlamak içindi:
"Ruh, eve dönmek ister. Kalp ise yolu, sevgiyle bulur."