Neden Varsın Şiiri - Mustafa Alp

bazen aklım başıma geliyor
öyle anlarda içimde biri
yavaşça eğilip kulağıma fısıldıyor
neden varsın?

öyle büyük bir soru değil belki,
ama insanın içine düşünce
büyüyor.
duvarlara çarpıyor,
geceleri uykunun en ince yerinden tutup
beni kendime uyandırıyor.

ben de cevap arıyorum
kendimden başlayarak,
ellerime bakıyorum
birini tutmuş mu diye,
kalbime bakıyorum
birine değmiş mi diye.
çünkü insan,
sevmemişse biraz eksik,
sevilmemişse biraz yarım kalır.

ben yarım mıyım, bilmiyorum.
ama tamam olduğumu da
hiç söyleyemedim kendime.

bazen bir sokaktan geçerken
hiç tanımadığım bir yüzün hüznü
omzuma dokunuyor,
işte o zaman anlıyorum
ben sadece kendim için değilim.

bir selam için varım belki,
bir gülüşe sebep olmak için,
birinin içindeki karanlığa
küçük bir ışık düşsün diye.

ama yine de
gecenin en sessiz yerinde
o soru geliyor,
usulca, inatla,
neden varsın?

ben de susuyorum.

çünkü bazı cevaplar
kelimelere sığmaz,
bazı anlamlar
ancak yaşandıkça anlaşılır.

ve belki de insan
sadece aramak için vardır.
bulmak için değil.

belki de bu yüzden
her şey eksik,
her şey biraz yarım
ve her şey bu kadar güzel.

bazen aklım başıma geldiğinde
o ses yine fısıldıyor.

ben bu kez korkmadan
içimden şöyle diyorum.

varım.
çünkü hissediyorum.
çünkü seviyorum.
çünkü hala umut ediyorum.

ve yetiyor bu cevap bana,
kimse duymasa da.