babasını kaybetmiş
çocukluğunu arayan
yetim çocuklar
abisini,amcasını
annesini kaybetmiş öksüz çocuklar
baharın coşkusunu yaşayamadılar
hırslara yenik düşmemeli
şu kısacık yaşamda
ne oldum dememeli
kibire duvar örmeli
küçümsememeli kimseyi
haddini bilmeli insan
hani
havadar
beyaz badanalı
maviye boyanmış
kapı ve pencereleri
ayni renkten posta kutumuzla
derinliğinde kaybolduğum
senin o iri
bakışları diri
zeytin karası gözlerin
ve onore eden sözlerin
yüreğimi yakan közlerin var ya
en iyi bildiğimiz
inandığımızı
ve güvendiğimizi sevmekti
deli gibi
ve sonuna kadar
kalanı ise
öbür dünyada aramaya gerek yok
cehennemi
burnumuzun dibinde
gözümüzün önünde
sevginin bittiği yerde
şiddette
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!