Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Neyine güvenirsin, nedir bu kibir, gurur,
Her kes ruhunda gizli, olan manayı okur.
Kimse inanmaz sana, boşuna hiç yorulma,
Hak etmediğin tahta, kurulup ta oturma.

Öz benliğin bir tezgâh, karakterin malzeme,

İnsan!
Varlığa anlam kazandıran tek yüce,
Ten cübbesi içinde, ölüme mahkûm bir cüce.

İnsan!
Olsa da ruhuyla denizler kadar derin.

Nedir bu kainat, ben varım neden?
Nasıl yaratılmış, mükemmel beden?
Tüm bunlara bedel, istenen benden! ..
Tevhidi ilandan, başka yok BİLKİ.

Her nesnede sonsuz, sanat gizleyen,

Ülkem yanar, alev alev.
Söndürecek suyumuz yok.
Su yok sözü bir bahane.
Söndürmeye gönlümüz yok.

Odak,
Âlem çemberine,
Zikir cümle dillerine,
Medine’nin güllerine,

Selam olsun,

Başta insan olmak üzere,
tüm yaratıklar ile uyum içinde,
saygı esasları dâhilinde yaşamanın adı olan Güzel Ahlaktır.

Yoksa her insan dünya coğrafyasının herhangi bir yerinde tertemiz duygular, mükemmel yetenekler ile donanımlı bir şekilde hayata merhaba der.

Yollar bir değil ki, meçhul ve sonsuz,
Zorlu ve zorunlu, insan umutsuz.
Emir haktan gelmiş geri kalınmaz.
Bu yollar unutma, mürşitsiz olmaz.

Derdini bilene, bulunur derman,

Geldi geçti nicesi, her nesneden yücesi,
Gönüllere nur serpti, yazılan aşk hecesi.
Sevgiden mahrum günüm, bana azap gecesi.
Aşkla sevdayla dolu, günlere, selam olsun.

Yüreğim de aşk dolu, yok ona bir sevgili,

Ayrılığı üçe böldüm,
Ortaya gönlümü koydum.
Hasretiyle içler yakan,
Ateşinde lezzet buldum.

Ayırır yarini yardan,

Açıldı arşın kapısı, kullarından Muhammed’e,
Ayan oldu cümle esrar, ol habibi can Ahmede.

Hediye edildi mirac her namazda mü-minlere.
Şükür olsun Ey Yüce Rab, Kur’an gönderdin bizlere.