Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Ey Dost! ..
Sonuç itibariyle SEN, muhakkak öleceksin.

Genç isen! ..
Gençliğine güvenerek gaflete düşme.
Sakın ha ahireti, hesabı, sıratı, cennet ve cehennemi unutma! ..

İnsan dediğin sanma yalnız etten kemikten,
İnsan ona derler ki, kurtulmuştur benlikten.

Adın sanın varmı ki, gerçekten bir önemi?
Sonunda can vererek, her doğan ölmedimi?

Karanlık ışığa, gebe olunca,
Boğarmış her şeyi, gölgelerine.
Güneşi doğurup, sancı bitince,
Çekilip gidermiş, kendi yerine.

Değerli Dostlar.
Günümüzde gözlük denilen aleti
tanımayan, bilmeyen, görmeyen varmı?

Sanıyorum dünya ile ilişiği olmayan ilkel kabilelerde yaşayanlar dışında bu cihazla tanışmayan kimse yoktur.

İmanın, tamamen,
akıl ve iradeye bağlı olmadığı,

İnananların çok zeki,
her şeyin yaratıcıyı tanıtmasına, göstermesine,
inancın hayata anlam kazandırıp, yaşamı yaşanmaya değer kılmasına rağmen;

hayat filminde her kes figüran,
Yorucu, zorlu ama değil durağan.

Gelecek göz kırpmakta güzel günler var diye,
Aldanma içindeki kanayan yaralar ondan hediye,

Gün doğdu, bak ki güneş, tepede yükselmekte,
Düşmanlar geçti seni, sen hala esnemekte.

Hayat bir imtihandır, kaybedenler olacak,
Rızaya talip yüzler, inşallah hep gülecek.

Hüsün kubuh, iç, içe, tefriki değil kolay,
Her şey O’nun muradı, yok ki başka bir olay.

Seni yoktan var edip yaratan,
kâinatı müştemilatı ile emrine veren,
sonsuz nimetleri ile seni sevdiğini gösteren,
Rabbine karşı elinden geldiği kadar şükür ve ibadet yapmaya çalış.

İbadet yap ki,

Allah’ım!
Azgın nefsimin, aldatıcı şeytanın, aldanmış ve aldatmayı kendisine vazife gibi kabullenmiş hemcinslerimin,

Gafleti lezzet, zilleti izzet zan eden, hissiyatımın,

Aldanmasından, aldatmasından, yanılmasından,