Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

İnsan dediğin sanma yalnız etten kemikten,
İnsan ona derler ki, kurtulmuştur benlikten.

Adın sanın varmı ki, gerçekten bir önemi?
Sonunda can vererek, her doğan ölmedimi?

Karanlık ışığa, gebe olunca,
Boğarmış her şeyi, gölgelerine.
Güneşi doğurup, sancı bitince,
Çekilip gidermiş, kendi yerine.

hayat filminde her kes figüran,
Yorucu, zorlu ama değil durağan.

Gelecek göz kırpmakta güzel günler var diye,
Aldanma içindeki kanayan yaralar ondan hediye,

Hayat bir imtihandır, kaybedenler olacak,
Rızaya talip yüzler, inşallah hep gülecek.

Hüsün kubuh, iç, içe, tefriki değil kolay,
Her şey O’nun muradı, yok ki başka bir olay.

Gün doğdu, bak ki güneş, tepede yükselmekte,
Düşmanlar geçti seni, sen hala esnemekte.

Allah’ım!
Azgın nefsimin, aldatıcı şeytanın, aldanmış ve aldatmayı kendisine vazife gibi kabullenmiş hemcinslerimin,

Gafleti lezzet, zilleti izzet zan eden, hissiyatımın,

Aldanmasından, aldatmasından, yanılmasından,

Seni yoktan var edip yaratan,
kâinatı müştemilatı ile emrine veren,
sonsuz nimetleri ile seni sevdiğini gösteren,
Rabbine karşı elinden geldiği kadar şükür ve ibadet yapmaya çalış.

İbadet yap ki,

AKLIN NURU FÜNUNU MEDENİYE,
KALBİN ZİYASI ULUMU DİNİYEDİR. (Üs.B.S.Nursi.)

Kalpler ulumu diniyenin ziyasından ve muhabbetinden mahrum kaldığındandır ki, haset ateşine yanmaktadır.

Akıllar teknolojik buluşların şımarıklığı ile firavunluk iddiasının bencilliği ile etrafa ZULUM VE ZULMAT saçıyor.

Gurur, kibir, azamet,
İlah olana yarar.

Aciz olan bir kulda,
Bu sıfatlar ne arar.

Ne güzeldir Allah’ım, Sana kul olabilmek.
Müminlik şuuruyla, sözünde durabilmek.
Sarılarak Kura-ana, kurtulup dalaletten,
Saadet sahiline, selamet varabilmek.

Ne saadet Allah’ım, her yerde seni bilmek.